tag:blogger.com,1999:blog-91442417836923349122012-01-25T23:02:03.400+03:30'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.comBlogger591100tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-25289209938194928142009-04-19T15:14:00.000+04:302009-04-19T15:15:00.884+04:30<div dir="rtl" align="right"><strong>عید رضوان</strong><br /><br />از فیض نسیمی خوش صد غنچۀ گل وا شد<br />گلزار پر از گل گشت آفاق مصفّا شد<br /><br />باد سحری برخاست تا مژده وصل آرد<br />بلبل به نوا آمد دلداده و شیدا شد<br /><br />هان موسم رضوان شد عید آمد و عید آمد<br />خورشید پدید آمد اسرار هویدا شد<br /><br />از رحمت ربّانی طی شد شب ظلمانی<br />وان شاهد پنهانی باز آمد و پیدا شد<br /><br />باغ و چمن و بستان شور دگری بگرفت<br />رخسار گل نرگس به به که چه زیبا شد<br /><br />بس تازه عروس گل بر دامن شاخ آمد<br />دشت و دمن و صحرا مفروش ز دیبا شد<br /><br />از بادۀ وصل او ساقی می گُلگون زد<br />تا چشم سیه مستش چون نرگش شهلا شد<br /><br />قمری به نوا آمد آوای طرب سر داد<br />از هلهلۀ شادی افلاک فرح زا شد<br /><br />ای عاشق دلخسته برخیز و تماشا کن<br />کان شاهد ربّانی چون ماه فریبا شد<br /><br />ای منتظر رحمت آن پرده نشین آمد<br />گر طالب دیداری اسباب مهیّا شد<br /><br />ای دیده به خود باز آ در خواب مرو زین پس<br />هنگامۀ گل بنگر هنگام تماشا شد<br /><br />فرخنده بود این یوم بر گوی مبارک باد<br />کان طایر ربّانی در نغمه و آوا شد<br /><br />از موهبت رویش گل خنده به بستان زد<br />سرو چمن از فیضش آزاده و رعنا شد<br /><br />کی"سرکش" خونین دل از خویش خبر دارد<br />چون محو تماشای آن یار دلارا شد<br /><br /><br />شاعر از جناب <span style="color:#333399;"><strong>هوشنگ روحانی "سرکش"<br /></strong></span><br />منبع: خورشید در سیاهچال، ص 41 تا 42</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-2528920993819492814?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-16380577272054828672009-04-19T15:11:00.001+04:302009-04-19T15:13:54.987+04:30<div dir="rtl" align="right"><strong>به مناسبت عید اعظم رضوان</strong></div><div dir="rtl" align="right"> </div><div dir="rtl" align="right">بند دوم بحر طویل جناب ناطق دربارۀ عید اعظم رضوان<br /><br />مژده ای فرقۀ عشّاق که هنگام وصال است، نه ایّام ملال است. ز اندوه برآیید و سوی عیش گرایید که آن دلبر دلجوی دلارا که نهان بود ز انظار و خفی بود ز افکار و بسی در طلبش جامه دریدند و سحر آه کشیدند و از او نام و نشان هیچ ندیدند و به صد مِهر و وفا از کرم و لطف و صفا پرده بر انداخته از عارض و در دایرۀ جمع شده شمع و به صد جلوه، عیان است و به عاشق، نگران است و هزاران ز محبّان وفادار، سویش رَخت کشیدند و دل از خویش بُریدند و به مقصود رسیدند و کنون مرحلۀ ماست که از جان بشتابیم و رهِ دوست بیابیم و گُل وصل بچینیم و رخ یار ببینیم و در آن بزم نشینیم و به میخانۀ وحدت ز کَفَش جام بنوشیم و در آن روضّ وصل ابدی راه بپوییم و به هم راز بگوییم و از آن نغمۀ جانبخش و ز الحان روانبخش، دلی تازه نماییم و ز دل زنگ دوییّّت بزداییم و درِ صلح و محبّت بگشاییم که خود داده صلا شاه و گدا را.<br /></div><div dir="rtl" align="right">شعر از <span style="color:#333399;"><strong>جناب ناطق</strong></span></div><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="color:#333399;"></span></strong> </div><div dir="rtl" align="right">منبع: دیوان ناطق، ص 353</div><div dir="rtl" align="right"> </div><div dir="rtl" align="right"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-1638057727205482867?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-22892710884435798632009-03-20T11:53:00.001+03:302009-03-20T11:56:13.047+03:30<div dir="rtl" align="right">قسمتی از شعر جناب ناطق با عنوان بهاریه، که تضمینی از غزل حافظ می باشد:<br /><br /><strong><span style="color:#006600;">بهاریه</span></strong><br /><br />ایام بهار آمد و فصل می و جام است<br />عید آمده و مرحله عیش مدام است<br />صحن چمن امروز تماشاگه عام است<br /><strong><span style="color:#006600;">گل در بر و می در کف و معشوق به کام است<br />سلطان جهانم به چنین روز غلام است!</span></strong><br /><br />رخ تافت ز بزم رُقبا یارِ شکر لب<br />قرص قَمَر آمد به در از خانه عقرب<br />صد شُکر روا گشته به کام همه مطلب<br /><strong><span style="color:#006600;">گو شمع میارید در این جمع که امشب<br />در مجلس ما ماهِ رخ دوست تمام است!</span></strong><br /><br />بُشری که گهِ آشتی و آخرِ جنگ است<br />بُشری که گهِ همدمی چین و فرنگ است<br />بُشری که گهِ سوختن تیر و خدنگ است<br /><strong><span style="color:#006600;">از ننگ چه گویی که مرا نام، ز ننگ است<br />وز نام چه پرسی که مرا ننگ ز نام است!</span></strong><br /><br />امروز بما کرده خدا باب لقا باز<br />این عهد الست است و ز حق آمده آواز<br />وز قول بلی اهل بها گشته سرافراز<br /><strong><span style="color:#006600;">میخواره و سرگشته و رندیم و نظر باز<br />وآنکس که چو ما نیست در این شهر کدام است؟</span></strong><br /><br />ای منتظرِ طلعتِ دلدار به پا خیز<br />ای اهل وفا، کأس بقا آمده لبریز<br />با دوست بیاویز و بجز دوست میامیز<br /><strong><span style="color:#006600;">با مُحتسبم عیب مگویید که او نیز<br />پیوسته چو ما در طلبِ عیش مدام است!</span></strong><br /><br /><br />جز حمد بها هیچ مگو ذکر و بیانی<br />جز نور بها هیچ مجو سرّ و عیانی<br />ناطق بجز عشق مپو راه و نشانی<br /><strong><span style="color:#ff0000;">حافظ منشین بی می و معشوق زمانی<br />کایّام گّل و یاسمن و عید صیام است!</span></strong></div><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="color:#ff0000;"></span></strong></div><div dir="rtl" align="right"><span style="color:#000000;">شعر از </span><strong><span style="color:#333399;">جناب ناطق</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-2289271088443579863?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-45163643472519750482009-02-17T17:12:00.000+03:302009-02-17T17:13:44.285+03:30<div dir="rtl" align="right"><strong>در بند روزگار...<br /></strong><br />در بند روزگار اسیرم رها کجاست؟<br />آن کو رسد به درد من بینوا کجاست؟<br /><br />هر روز کار من گره تازه می خورد<br />تاثیر اشک و آه به وقت دعا کجاست؟<br /><br />مانم به شاخه ای که شکسته است زیر بار<br />آن دستهای مشفق پیوند زا کجاست؟<br /><br />دل هم چو غنچه ای است دهان بسته از ملال<br />آن خنده شکفته ز باد صبا کجاست؟<br /><br />بازیگر زمانه اگر حقه می زند<br />آخر گناه لعبت بی دست و پا کجاست؟<br /><br />تا رفته راه دوست غباری رسد ز پیش<br />باران بی دریغ سحاب عطا کجاست؟<br /><br />گوینده دوستان که چه شد چشمه سار طبع<br />حال و مجال جوشش موج صفا کجاست؟<br /><br />آخر رسید عهد جوانی هنر چه شد؟<br />نقصان گرفت قوت خاطر دها کجاست؟<br /><br />خواهم که عمر خویش به خدمت به سر برم<br />آن مایه جان که نذر کنم بر فدا کجاست؟<br /><br />گم گشته ام به پیچ و خم راه زندگی<br />ای هادی سبیل خط انتها کجاست؟<br /><br />خوش عالمی است ساحت روحانیان ولی<br />آن بال و پر که می بردم زی سما کجاست؟<br /><br />هر محنتی که بر تو رسد حکمتی در اوست<br />اما توان صبر و نوای رضا کجاست؟<br /><br /><br />شعر از جناب <strong><span style="color:#333399;">دکتر شاپور راسخ<br /></span></strong><br />ماخذ: شاعرانی در ورای مرزها، به کوشش بهروز جباری، صص 251-252</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-4516364347251975048?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-18979527985733650562009-02-09T19:00:00.003+03:302009-02-09T19:13:32.590+03:30<div dir="rtl" align="right"><strong>یاد باد آن روزگاران یاد باد</strong></div><div dir="rtl" align="right"></div><br /><div dir="rtl" align="right">"یاد باد آن روزگاران یاد باد"<br />مرز و بوم شهریاران یاد باد<br /><br />خوش نشاطی داشت جمع دوستان<br />بزم عیش گل عُذاران یاد باد<br /><br />گشت عطرآگین مشام از بوی دوست<br />نُکهَتِ بادِ بهاران یاد باد<br /><br />خوش بهاری بود و روح افزا چمن<br />سایهء بید و چناران یاد باد<br /><br />یاد بادا آن دیار عشق ما<br />ای حبیبان مُلک ایران یاد باد<br /><br />از دم عشّاق، خاکش گل نشان<br />شوق و شور جان نثاران یاد باد<br /><br />شهر جانان بود و یاران بی قرار<br />نام نیک حق گزاران یاد باید<br /><br />داده درس رستگاری در جهان<br />راه و رسم رستگاران یاد باد<br /><br />کرد "زرین" باز تکرار این سخن<br />"یاد باد آن روزگاران یاد باد"<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب زرّین تاج ثابت<br /></span></strong><br />مأخذ: شاعرانی در ورای مرزها، گردآوری از بهروز جبّاری، ص 202</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-1897952798573365056?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-15171543992951568162009-01-27T15:54:00.000+03:302009-01-27T15:56:11.139+03:30<div dir="rtl" align="right"><strong>دل شوریده</strong><br /><br />عاشقی را که به جز عشق تو تفسیر نبود<br />به خدا در خور این تهمت و تکفیر نبود<br /><br />به که گویم که چه دلخونم از آن لحظه که تو<br />رفتی از پیشم و چشمم ز رخت سیر نبود<br /><br />حکم تقدیر چنین بود ز بهر من و تو<br />چه کنم چاره ز سر پنجۀ تقدیر نبود<br /><br />کاش مرغ دل شوریده و دیوانه من<br />بستۀ حلقۀ آن زلف چو زنجیر نبود<br /><br />شب و روزم همه با غم سپری گشت و دریغ<br />ز آه سردم به دل سنگ تو تاثیر نبود<br /><br />وصف پیمان تو گفتی که چو تقدیر قضاست<br />حکم تقدیر که اندر خور تغییر نبود<br /><br />"روشنی" بندگی عشق نموده است از آن<br />که خرد را به خیالش ره تدبیر نبود<br /><br />شعر از: شهید مجید <strong><span style="color:#333399;">جناب دکتر سیروس روشنی</span></strong></div><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="color:#333399;"></span></strong> </div><div dir="rtl" align="right"><span style="color:#000000;">منبع: شاعرانی در ورای مرزها، گردآوری از بهروز جبّاری، ص 370</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-1517154399295156816?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-18605105779844564392008-12-28T14:48:00.000+03:302008-12-28T14:51:49.320+03:30<p>به مناسبت فرا رسیدن اول و دوم محرّم:<br />سالروز ولادت حضرت باب و حضرت بهاءالله</p><p><br /><strong>در ولادت حضرت ربّ اعلی و جمال اقدس ابهی</strong> </p><p><br />پرتو نور خدا روی زمین آمده است<br />جلوۀ ذات حق و مظهر دین آمده است<br /><br />غنچۀ گُلبن توحید، سر از شاخ کشید<br />نازپروردۀ گل، پرده نشین آمده است<br /><br />اختران فلکی را نبود جلوه از آنک<br />بر زمین لاله رُخی ماه جبین آمده است<br /><br />طالع دهر درخشید و گل عشق دمید<br />کز سراپردۀ سِرّ، نور مُبین آمده است<br /><br />در یکی ماه، دو مَه جلوه بر آفاق نمود<br />فلک از نغمۀ شادی به طنین آمده است<br /><br />چه عظیم است محرّم که به گلزار وجود<br />اوّل و دوّم این مه، دو قرین آمده است<br /><br />مهدی دور زمان، رجعت عیسای مسیح<br />طالبان، مژده که هم آن و هم این آمده است<br /><br />تا که از فیض رُخش نور و صفا بر گیرد<br />ماه بر درگه مِهرش به کمین آمده است<br /><br />تشنگان جام محبّت ز صفا بر گیرید<br />چشمۀ فیض ز فردوس برین آمده است<br /><br />عاشقان، مژده که از پرتو ذات اَزَلی<br />روی انگشتر عشق نگین آمده است<br /><br />گرچه پاکند همه پردگیان ملکوت<br />زان میان، شمس بهاء پاکترین آمده است<br /><br />رو به درگاه خدا با گُهر اشک و دعا<br />"سرکش" سوخته جان زار و غمین آمده است<br /><br /><br />شعر از جناب: <strong><span style="color:#333399;">فخرالدین هوشنگ روحانی (سرکش)</span></strong><br /><br />مأخذ: خورشید در سیاه چال، موسسه ملی مطبوعات امری، 131 بدیع، صص 45- 46<br /> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-1860510577984456439?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-67716828132477946502008-12-08T08:00:00.000+03:302008-12-08T08:01:00.862+03:30<div dir="rtl" align="right"><strong>عشق</strong><br /><br />چشم بگشا چشم بهر دیدن است<br />روز دیدار و گه شوریدن است<br /><br />سینۀ دلدادگان خمخانه وار<br />از شراب عشق در جوشیدن است<br /><br />نغمه های عشق بی لفظ و زبان<br />در جهان در کار جان بخشیدن است<br /><br />ابر فروردین به گوش کشتزار<br />رمز عشقش نم نمک باریدن است<br /><br />قصه خورشید و مهرش بر زمین<br />گرم کردن سوختن تابیدن است<br /><br />غنچۀ دلداده رازش با نسیم<br />سرخ گشتن وا شدن خندیدن است<br /><br />سرو آزاد و زبان حال او<br />نرم نرمک در چمن بالیدن است<br /><br />گفتگوی بید مجنون با نسیم<br />سر فرود آوردن و لرزیدن است<br /><br />از نوای عشق پر شد این جهان<br />خرّم آن کش طاقت بشنیدن است<br /><br />خرّم آن پایی که اندر بزم عشق<br />از طرب در وجد و پا کوبیدن است<br /><br />خرّم آن دستی که اندر باغ عشق<br />دست اندر کار خوشه چیدن است<br /><br />خرّم آن سر کاندر این درگاه عشق<br />بر سر تاج وفا پوشیدن است<br /><br />خرّم آن عاشق که در میدان عشق<br />در تمنای به خون غلطیدن است<br /><br />ای خدا زین عشق محرومم مساز<br />از تو تائید و ز من کوشیدن است<br /><br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب هوشمند فتح اعظم<br /></span></strong><br />منبع: پیام بهائی، ش 339، فوریه 2008</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-6771682813247794650?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-49444613445891665452008-12-05T09:13:00.000+03:302008-12-05T09:14:27.205+03:30<div dir="rtl" align="right"><strong>همراهان<br /></strong><br />آمد روز عهد و پیمان با آن دلدار نازنین<br />آمد روز عهد و پیمان با آن یار دیرین<br /><br />ای همراهان ای همراهان دستم بگیرید<br />برپا سازیم قصر شادی با عشق و امید<br /><br />آمد هنگام سامان اهل عالم<br />آمد گاهِ رسیدن به آن یَم<br /><br />باید دنیا رنگ تازه ای پذیرد<br />باید اندیشه ها طرحی نو بگیرد<br /><br />"از لطف حق"<br /><br />***<br /><br />فضل بهاء شد یار ما در این عهد نوراء<br />بر پا خیزیم ای همراهان تا سازیم دنیا را<br /><br />ای عاشقان ای عاشقان وقت جان بازیست<br />خدمت در راه امر او، عینِ جان بازیست<br /><br />باید داروی درد این عالم باشیم<br />باید فارغ از هر بیش و هر کم باشیم<br /><br />باید از نور خورشید بهاءالله<br />شمعی روشن بر بام این عالم باشیم<br /><br />" گر چه سوزیم"<br /><br />***<br /><br />فضل بهاء شد یار ما در این عهد نوراء<br />برپا خیزیم ای همراهان تا سازیم دنیا را<br /><br />ای عاشقان ای عاشقان وقت جان بازیست<br />خدمت در راه امر او عین جان بازیست<br /><br />خدمت نور خورشید بهاء در دل ها<br />خدمت گرما بخشِ دنیایِ سردِ ما<br /><br />خدمت ابراز عشقِ عاشق به معشوق<br />خدمت تنها رهِ رسیدن به محبوب<br /><br />" بر پا یاران"<br />***</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-4944461344589166545?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-361503763495370202008-11-26T20:01:00.001+03:302008-11-26T20:04:32.172+03:30<div dir="rtl" align="right"><strong>آهنگ جدائی</strong><br />به مناسبت سالروز صعود حضرت عبدالبهاء<br /><br />چرا امشب صدا از گنبد حیفا نمی آید؟<br />چرا دیگر در این ایوان صدای پا نمی آید؟<br /><br />مگر آن بال و پر بشکسته، آهنگ جدایی کرد<br />که از نای شبستانش دگر آوا نمی آید؟<br /><br />مگر رنگ خزان بگرفته گلپوش بهارستان<br />که بوی سوسن و گل از دل صحرا نمی آید؟<br /><br />به مصر انتظارش صد هزاران دل، زلیخا شد<br />مگر آن یوسف زندانی عکّا نمی آید؟<br /><br />نمی دانم که بر آن شوقیِ عاشق، چه بگذشته<br />که فریاد دلش زین لیلۀ لیلا نمی آید<br /><br />چرا آمد، ولی افسرده جان، تنها و بیمار است<br />چنان از غم که اشک از چشم خون پالا نمی آید<br /><br />میان اشک و خون می گفت با خود آن شَهِ خوبان<br />چنین صبر و تحمّل از منِ تنها، نمی آید<br /><br />به یادش آمد آن حرف جگر سوزش: خداحافظ<br />نفس تنگ است ای شوقیّ من، فردا نمی آید<br /><br />ز ما بگذشت امّا بی وفایان، خون دل تا کی؟<br />مگر بوی وفا از گلخن دنیا نمی آید؟<br /><br />بگو دیگر چه می خواهید از این ایّوب زندانی؟<br />جوانی رفت و ما را پای بر اعضا نمی آید<br /><br />همه عمرم به زنجیر و همه مویم سپید آخر<br />که جز زخم جفاکاران به کام ما نمی آید<br /><br />کنون این سینۀ پر خون ندارد کینه ای از کس<br />خداحافظ که دیگر این نَفَس بالا نمی آید<br /><br />خدایا جسم و جانم را غبار راه یاران کن<br />چنین گفت و همان شد کز دلش آوا نمی آید<br /><br />دلش چون لاله پر خون بود و بر لب داشت لبخندی<br />دگر داغ جگر سوزی چنینی پیدا نمی آید<br /><br />کنون خاموش شد شمع وفا آسوده در خواب است<br />دگر افسانه ای زان غنچۀ لب ها نمی آید<br /><br />بگو خیلِ یتیمان و گدایانِ سرایش را<br />که امروز آن شهنشاه کَرَم بخشا نمی آید<br /><br />هنوز از مادرش آن کودک افلیج می پرسد<br />مگر امروز دیگر سَروَرم، آقا نمی آید؟<br /><br />همه دست نیاز امشب به درگاهش برافرازیم<br />کَرَم فرما که شکر نعمتت ما را نمی آید<br /><br />دگر بس کن تو "عبدی"، این نوا از مرغ حق آمد<br />که مدح این چنین شاهی ز دست ما نمی آید<br /><br /><br /><span style="color:#333399;"><span style="color:#000000;">شعر از</span><strong> جناب بهاءالدین محمد عبدی<br /></strong></span><br />منبع: کتاب اشک کبوتر، ص 122</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-36150376349537020?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-55729279467162664812008-11-23T14:37:00.001+03:302008-11-23T20:58:20.076+03:30<div align="justify"><strong>عبدالبهاء </strong><br /><br />ز عشق گل روی عبدالبهاء<br />شدم مرغ مینوی عبدالبهاء<br /><br />گذشتم ز محراب و ساجد شدم<br />به طاقِ دو ابروی عبدالبهاء<br /><br />به یک دانه افتاده مرغ دلم<br />به دام دو گیسوی عبدالبهاء<br /><br />الهی تو تائید و توفیق بخش<br />که روی آورم سوی عبدالبهاء<br /><br />خوشا آن زمانی که با صد شَعَف<br />ببوسم دو زانوی عبدالبهاء<br /><br />چو کُحلُ الجواهر کِشم بر دو چشم<br />ترابِ سَرِ کوی عبدالبهاء<br /><br />ندید و نبیند دگر روزگار<br />کسی همترازوی عبدالبهاء<br /><br />مسلمان و تَرسا، مجوس و یهود<br />به کل، محوِ هندوی عبدالبهاء<br /><br />قوای هویّت که مستور بود<br />عیان شد ز بازوی عبدالبهاء<br /><br />کُنَد صید، صد ضیغم از پُر دلی<br />به یک حمله آهوی عبدالبهاء<br /><br />مشام احبّای ثابت قدم<br />معطر شد از بوی عبدالبهاء<br /><br />کمندِ سَرِ سَروَرانِ جهان<br />بُوَد تاری از موی عبدالبهاء<br /><br />خوشا آنکه یک قطره ماء ثبوت<br />بنوشید از جوی عبدالبهاء<br /><br />گلستان شد امریک و افریک و چین<br />ز خلق خوش و خوی عبدالبهاء<br /><br />شده "قابل" اندر گلستان عهد<br />هَزارِ سخنگوی عبدالبهاء</div><div align="justify"><br />شعر از <span style="color:#333399;"><strong>جناب قابل آباده ای</strong></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-5572927946716266481?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-68096903838802745522008-11-10T10:02:00.001+03:302008-11-10T10:04:55.466+03:30<div dir="rtl" align="justify"><strong>چه والا روزگاران خواهد آمد<br /></strong><br />فیا بُشری بهاران خواهد آمد<br />بهار یادگاران خواهد آمد<br /><br />پیام یار یاران خواهد آمد<br />گل و بو و هَزاران خواهد آمد<br /><br />به باغ دهر باران خواهد آمد<br />چه باران، آبشاران خواهد آمد<br /><br />فیا بشری بهاران خواهد آمد<br />بشر امیدواران خواهد آمد<br /><br />برای فتح دشت تیرۀ غم<br />سپاه لاله زاران خواهد آمد<br /><br />مشو نومید از اوضاع گیتی<br />که خوش لیل و نهاران خواهد آمد<br /><br />همه سفّاک را آخر ببینی<br />ذلیل و اشک باران خواهد آمد<br /><br />فیا بشری لَکُم ای غم چشیده<br />انیس و غم گُساران خواهد آمد<br /><br />جهان تیره، پر انوار گردد<br />که آن آتش فگاران خواهد آمد<br /><br />نخواهد مُرد کس در تشنگی ها<br />که عهد می گساران خواهد آمد<br /><br />فیا بشری بهاران خواهد آمد<br />بشر امیدواران خواهد آمد<br /><br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب صابر آفاقی</span></strong><br /><br />منبع: پیام بهائی ش 25 سال 2000</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-6809690383880274552?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-10562515623969052362008-10-18T09:31:00.000+03:302008-10-18T09:32:40.653+03:30<div dir="rtl" align="right"><strong>تیغ دعا</strong><br /><br />از بس که تنها مانده ام، ناز بلا را می کشم<br />وز بس شدم بی بار و بر، بار جفا را می کشم<br /><br />هر شب که در غمخانه ام نقش تو آید در نظر<br />در سینۀ مجروح خود، نقش خدا را می کشم<br /><br />زخم رقیب و داغ تو، ای وای من، ای وای دل<br />هم محنت بیگانه و هم آشنا را می کشم<br /><br />در وادی عشق و جنون یک لحظه راحت نیستم<br />یا خون دل را می خورم یا خار پا را می کشم<br /><br />تا نیمه شب هر شب تو را با ناله خواهم از خدا<br />چون ناله وامانَد ز پا، تیغ دعا را می کشم<br /><br />بر آتش جانسوز من هرگز کسی آبی نزد<br />از دردْ می پیچم به خود آه دوا را می کشم<br /><br />شد قامتم از غم دو تا افتادم افتادم ز پا<br />از جور نیرنگ و ریا این ماجرا را می کشم<br /><br />از بند محنت رسته ام با مِهر او پیوسته ام<br />وز جان و دل بر دوش خود عشق بهاء را می کشم<br /><br />"سرکش" تو از سوز درون گه ناله کن گه آه کش<br />من دامن آن دلبر شیرین ادا را می کشم<br /><br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب هوشنگ روحانی (سرکش)</span></strong><br /><br />منبع: خورشید در سیاه چال، مجموعه اشعار جناب هوشنگ روحانی، ص 56</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-1056251562396905236?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-66116521265180435322008-10-11T00:49:00.000+03:302008-10-11T00:51:07.242+03:30<div dir="rtl" align="justify"><strong>ساقی تقدیر<br /></strong><br />از یاد مبر ای همه شادی، غم ما را<br />بازیچه مپندار منِ بی سر و پا را<br /><br />ترسم اگر از سوز درون، آه بر آرم<br />در شعلۀ آتش بکشد ارض و سما را<br /><br />تا از سر کویش خبری باز بگیرم<br />با نالۀ خود صید کنم مرغ هوا را<br /><br />این سینۀ من مدفن آمال جوانی است<br />حرمت بگذارید مزار شهدا را<br /><br />انصاف نباشد که به آتش کشی از عشق<br />دیوانۀ زنجیری انگشت نما را<br /><br />عمریست که از نوش لبی کام نجستیم<br />ای ساقی تقدیر بپا خیز خدا را<br /><br />آن ماه جبین بر سر من پا نگذارد<br />ای دیده مرا با گهر اشک میارا<br /><br />من چشم مداوای خود از دهر ندارم<br />از درد بگو با من و بگذار دوا را<br /><br />گفتم چه بود چاره این درد روان سوز<br />لبخند زد و عشوه کنان گفت مدارا<br /><br />دنیا همه اندر نظرم موج سرابی است<br />چون در دلِ خود کاشته ام عشقِ بهاء را<br /><br />"سرکش" دل خود در یَمِ خونابه رها کن<br />این طایر لب تشنۀ بی برگ و نوا را<br /><br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب هوشنگ روحانی (سرکش)<br /></span></strong><br />منبع: خورشید در سیاه چال، مجموعه اشعار جناب هوشنگ روحانی، ص 55 </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-6611652126518043532?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-89107740478515911232008-09-26T16:38:00.000+03:302008-09-26T16:40:20.850+03:30<div dir="rtl" align="right"><strong>کشور خوب من ای ایران من</strong><br /><br />ای سرشته مهر تو با جان من<br />کشور خوب من ای ایران من<br /><br />ای بهشتی نام روح افزای تو<br />مایۀ عشق من و ایمان من<br /><br />ای کویرت سبزه زار آرزو<br />وی بیابانت بهارستان من<br /><br />دشت و کهسار بهشت آسای تو<br />باغ خلد و روضۀ رضوان من<br /><br />دامنت از نرگس و سوسن پر است<br />خالی از گُل کِی شود گلدان من<br /><br />از غم بی همزبانی سوختم<br />قصه سر کن با من از جانان من<br /><br />گرچه هستم ساکن غربت ولی<br />هست یادت تا ابد مهمان من<br /><br />گرچه مانده بی خبر عمری ز تو<br />این دل سرگشته و نالان من<br /><br />خاطرات عهد دیرین با منند<br />داد از این شعله افروزان من<br /><br />جز خدای آسمان ها کس نشد<br />با خبر از گریۀ پنهان من<br /><br />تا نیاسائی ز رنج و اضطراب<br />کی شود آسوده این وجدان من<br /><br />وایِ من، هجران تو می افسرد<br />جسم و جانم، ای ز تو درمان من<br /><br />در شبان تار تنهائی توئی<br />روشنی بخش من و ایوان من<br /><br />بار الها، گر به لطف عام خویش<br />شاد سازی خاطر خویشان من<br /><br />جان شیرین را نثارت می کنم<br />این تو و این عهد و این پیمان من<br /><br />سیل اشکم راه می بندد کجاست<br />خاک شادی آور طهران من<br /><br />بی تو ای زیبای الهام آفرین<br />خشک بادا چشمۀ جوشان من<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب فرهمند مقبلین (الهام)</span></strong><br /><br />منبع: نشریه پیام بهائی، ش 162، ص 26</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-8910774047851591123?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-82177604516392319422008-09-20T01:19:00.001+04:302008-09-20T01:25:57.284+04:30<strong>از رباعیات جناب هوشنگ روحانی (سرکش) (قسمت چهارم)</strong><br /><br />گر حُبّ جمال دوست شد با تو قرین<br />در راه طلب بکوش و از پا منشین<br /><br />انوار پدیدار شد از شمس هدی<br />هان دیدۀ معرفت تو بگشا و ببین<br /><br />*******************<br /><br />خود را به خیال دوست محشور کنید<br />در خانۀ دل ز مِهر او نور کنید<br /><br />ای مدعیان پُر ز نیرنگ و ریا<br />این جامۀ زهد را ز تن دور کنید<br /><br />*******************<br /><br />دلدار توئی و زار و دلخسته منم<br />صیّاد توئی و صید پَر بسته منم<br /><br />فریاد ز دل که سوختم ز آتش و آه<br />بیداد توئی و آهِ پیوسته منم<br /><br />*******************<br /><br />هر روز که رفت کار دل مشکل شد<br />وز سیل سرشک خاک عالم گِل شد<br /><br />در سینۀ تنگ من خداوند بزرگ<br />آتشکده ای ساخت که نامش دل شد<br /><br />*******************<br /><br />دیوانۀ خویش را چنین زار مکن<br />ما را تو ز عمر خویش بیزار مکن<br /><br />صد بار مرا کشتی و افسون کردی<br />این کار خدای را دگر بار مکن<br /><br />*******************<br /><br />بیگانه شو از خویش که هشیار شوی<br />نزدیک تر از خویش به دلدار شوی<br /><br />گر سینه خود ز غیر او پاک کنی<br />بیدار شوی محرم اسرار شوی<br /><br />*******************<br /><br />جولانگه عشق جای سوز است و گداز<br />منزلگه یار جای راز است و نیاز<br /><br />گر بر سر کوی دوست نزدیک شدی<br />با اشک وضو بساز از بهر نماز<br /><br />*******************<br /><br />افسانه مِهر آن پری خوابم کرد<br />اندیشه وصل دوست بی تابم کرد<br /><br />من آتش عشق بودم و شعله درد<br />باران جفای غم فزا آبم کرد<br /><br />*******************<br /><br />روز غم و شام انتظار آخر شد<br />وین محنت و رنج بی شمار آخر شد<br /><br />هان رقص کنان به گلشن وصل خرام<br />دوران فراق و هجر یار آخر شد<br /><br />*******************<br /><br />گر چشم دلت هست رخ یار ببین<br />بر روی زمین پرتو انوار ببین<br /><br />از بستر جهل و خودپرستی به در آی<br />رخسار فرح فزای دلدار ببین<br /><br />*******************<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب هوشنگ روحانی (سرکش)</span></strong><br /><br />(منبع: خورشید در سیاه چال، موسسه مطبوعات ملی امری، 131 بدیع، صص 115-113)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-8217760451639231942?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-13309467116461856932008-09-20T01:02:00.002+04:302008-09-20T01:20:40.358+04:30<div dir="rtl" align="right"><strong>از رباعیات جناب هوشنگ روحانی (سرکش) (قسمت سوم)</strong></div><div dir="rtl" align="right"> </div><div dir="rtl" align="right"></div><div dir="rtl" align="right"><br><br />بر خواند به گوشم این نوا باد سحر<br />کای دوست وفای خویش از یاد مبر<br /><br />بهر دو سه روز راحت این دنیا<br />از راحت بی زوال باقی مگذر<br /><br />*******************<br /><br />از سلسله ملک رها کن خود را<br />وز بند هوای نفس وا کن خود را<br /><br />بیمار غمش اگر شدی عاقل باش<br />با نسخۀ عشق او دوا کن خود را<br /><br />*******************<br /><br />در خلوت عشق شمع احباب شدم<br />وز سوز درون خویشتن آب شدم<br /><br />از دفتر عشق آن سراپا همه لطف<br />حرفی نشنیده غرقه در خواب شدم<br /><br />*******************<br /><br />در پهنه خاک گر ثمر نیست ترا<br />از عالم عاشقی خبر نیست ترا<br /><br />از شمع وجود خویش خیری برسان<br />کاین بزم نشین تا به سحر نیست ترا<br /><br />*******************<br /><br />در سینه بکش کینه و خودخواهی را<br />خاموش کن این سراج گمراهی را<br /><br />تقوی بگزین و جامه پاک بپوش<br />تا تکیه زنی تو مسند شاهی را<br /><br />*******************<br /><br />مینای دلم به سنگ تقدیر شکست<br />پایم همه از سختی زنجیر شکست<br /><br />گفتم که به صبر درد او چاره کنم<br />بی طاقتیم پنجۀ تدبیر شکست<br /><br />*******************<br /><br />در سینه غم تو جاودان می خواهم<br />سوز جگر و اشک روان می خواهم<br /><br />گفتی به ره عشق تو میمیرم زار<br />جانم به فدایت من همان می خواهم<br /><br />*******************<br /><br />من نالۀ زارم و تو فریاد رسی<br />من بهت سکوتم و تو بانگ جَرَسی<br /><br />یک عمر در آتش غمت سوخته ام<br />دریاب مرا خدای را یک نفسی<br /><br />*******************<br /><br />ای مدعیان فتنه به کارم مکنید<br />آزرده و دلخسته و زارم مکنید<br /><br />گر مُردم و شد روان من زنده به عشق<br />حتی گذری هم به مزارم مکنید<br /><br />*******************<br /><br />سرگشته و زار و ناشکیبا شده ام<br />آواره به کوه و دشت و صحرا شده ام<br /><br />تا جان به ره نگار بسپارم زار<br />عمریست که جان به کف مهیّا شده ام<br /><br />*******************<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب هوشنگ روحانی (سرکش)</span></strong></div><div dir="rtl" align="right">(منبع: خورشید در سیاه چال، موسسه مطبوعات ملی امری، 131 بدیع، صص 113-111)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-1330946711646185693?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-8204380500655455972008-09-12T00:33:00.003+04:302008-09-12T00:44:35.448+04:30<div dir="rtl" align="right"><strong>از رباعیات جناب هوشنگ روحانی (سرکش) (قسمت دوم)</strong></div><div dir="rtl" align="right"></div><div dir="rtl" align="right"></div><br /><div dir="rtl" align="right"><br />در نقص نهایت کمالش بینی<br />در هجر، حلاوت وصالش بینی<br /><br />از دیدن غیر دوست ای طالب فیض<br />گر کور شوی شمس جمالش بینی<br /><br />*******************<br /><br />بر مرکب کینه و حسد تا کی و چند<br />دل پاک کن و دیده آلوده ببند<br /><br />گر عزّت جاودان تمنّای تو هست<br />ای دوست تو ذلت کسی را مپسند<br /><br />*******************<br /><br />با بودن حق اسیر باطل گشتی<br />در روز به شام تیره مایل گشتی<br /><br />بر عرش جلال مستوی شد دلدار<br />از ذکر نگار از چه غافل گشتی<br /><br />*******************<br /><br />اسرار وجود را خدا داند و بس<br />لوح دل ما نیز هم او خواند و بس<br /><br />کل را ز تراب خلق فرموده خدای<br />و البته به خاک بازگرداند و بس<br /><br />*******************<br /><br />ای بندۀ بینوا چرا مضطربی<br />وز آتش نَفْس خویش ملتهبی<br /><br />یار از پس پرده شد عیان دیده گشا<br />تا کی به حجاب نفس خود محتجبی<br /><br />*******************<br /><br />از گلشن عشق رو به گلخن کردی<br />در خانۀ غیر دوست مسکن کردی<br /><br />با آن همه فضل و مرحمت ای غافل<br />از خانۀ دوست رو به دشمن کردی<br /><br />*******************</div><div dir="rtl" align="right"><br />بر مردم نا اهل، زبان باز مکن<br />بیگانه به سرّ عشق همراز مکن<br /><br />تا تشنه نبینی سخن از آب مگو<br />تا سمع نیابی سخن آغاز مکن<br /><br />*******************<br /><br />از خاطر آن صنم فراموش شدم<br />در بزم طرب چو شمع خاموش شدم </div><div dir="rtl" align="right"><br />من عمر ابد یافته ام دل هشدار<br />کز جام بقای عشق مدهوش شدم<br /><br />*******************<br /><br />بازآ و صفا بده تو این محفل را<br />با خندۀ مِهر حل کن این مشکل را </div><div dir="rtl" align="right"><br />گر رایحۀ قدس، تمنّا داری<br />از شائبه حسد تُهی کن دل را<br /><br />*******************<br /><br />وقت طرب و شور و نشاط است مخواب<br />از درگه دوست لحظه ای روی متاب </div><div dir="rtl" align="right"><br />گر زندگی ابد تو خواهی ای دل<br />از جان بگذر به کوی جانان بشتاب<br /><br />*******************<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب هوشنگ روحانی (سرکش)</span></strong></div><div dir="rtl" align="right">(منبع: خورشید در سیاه چال، موسسه مطبوعات ملی امری، 131 بدیع، صص 110-109)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-820438050065545597?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-91346787514090300652008-09-06T02:34:00.000+04:302008-09-06T02:36:20.213+04:30<div dir="rtl" align="justify"><strong>از رباعیات جناب هوشنگ روحانی (سرکش) (قسمت اول)</strong><br /><br />بر مرکبِ نار نفس بی باکی چند<br />در راه گناه و فتنه چالاکی چند<br /><br />جهدی کن و بر سرای باقی دل بند<br />دلبسته این سراچهء خاکی چند<br /><br />*******************<br /><br />آنقدر دلم از غم ایّام گرفت<br />تا مُردم و از مردنم او کام گرفت<br /><br />این لاله چه بی وفاست کاندر غم من<br />از خونِ دلم به کام خود جام گرفت<br /><br />*******************<br /><br />تا نقش ِ وجود را تو کامل کردی<br />آتشکده ای را به خطا دل کردی<br /><br />ای دهر چه گویم که تو در دور طرب<br />در ساغر ِ من زهر ِ هلاهل کردی<br /><br />*******************<br /><br />دل را به غم تو مبتلا می خواهم<br />من رندِ بلاکشم بلا می خواهم<br /><br />آئینه زنگاری و تار و کدرم<br />از حضرتِ کبریا جلا می خواهم<br /><br />*******************<br /><br />آماج ِ بلاست این دل سرکش ما<br />خالیست ز تیر ِ آرزو ترکش ما<br /><br />ناکامی تو ز باده زائل نشود<br />این گفت به ما ساقی ساغرکش ما<br /><br />*******************<br /><br />انوار خدا روی زمین باز آمد<br />ای منتظران نور مبین باز آمد<br /><br />گلزار ز روی غنچه شد خندان روی<br />هشدار که آن پرده نشین باز آمد<br /><br />*******************<br /><br />از صحبتِ اشرار بپرهیز ای دل<br />با مردم نا اهل میامیز ای دل<br /><br />دلدار ز رخ پرده برافکند مخواب<br />هنگامه به پا ساز به پا خیز ای دل<br /><br />*******************<br /><br />صهبای بقای وصل را نوش کنید<br />ایّام فراق را فراموش کنید<br /><br />این آتش نفس را نه با غیبت خلق<br />با ذکر عیوبِ خویش خاموش کنید<br /><br />*******************<br /><br />از بادهء بی مثال او چشم مپوش<br />وز خمر بقا بنوش ای صاحبِ هوش<br /><br />از بهر چه رو به آب فانی کردی<br />هشدار شرابِ باقی قدس بنوش<br /><br />*******************<br /><br />راهی که به حق می رسد آن راهِ دعاست<br />وان راه همه طراوت و لطف صفاست<br /><br />اسرار قلوب نزد حق چون روز است<br />گر سَتر نموده است این فضل خداست<br /><br />*******************<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب هوشنگ روحانی (سرکش)<br /></span></strong><br />(منبع: خورشید در سیاه چال، موسسه مطبوعات ملی امری، 131 بدیع، صص 108-106) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-9134678751409030065?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-77289452872531381042008-08-29T01:41:00.000+04:302008-08-29T01:42:47.872+04:30<div dir="rtl" align="right"><strong>طائِر قُدسی که در پرواز همتائی نداشت</strong><br /><br />این جوان مولوی بر سر که بود؟<br />سیّدی از سِبط پیغمبر<br />و یا پیغمبری از شهر نور<br />قاصدی از پیش نزدیکی<br />ولی از راه دور<br /><br />شال سبزش بر میان<br />شوکتش تا کهکشان<br />سَطوَتش، از طلعتش فاش و عیان<br />رأفتش بی منتهیٰ<br />حرف او حرف خدا<br />شهسوار مُلک معنا، مخزن اسرار عشق<br />کیست او؟ سردار عشق<br /><br />ساقی بزم الست<br />جام سرشار از می ِ نابش به دست<br />قبله گاه مؤمنین و مؤمنات<br />در کَفَش اِکسیر جان بخش ِ حیات<br />عصمتش، بالاتر از حدّ بیان<br />در کلام آتشینش، انسجام و اقتدار<br />در نگاه مهربانش، انقطاع و انکسار<br />در تعالیمش فروغ زندگی<br />سَروَری، در مُنتهای بندگی<br /><br />* * *<br /><br />طائفین حول او، بگذشته از نام و نشان<br />جان به کف، آمادۀ ایثار جان<br />منجذب بر روی جانان، مشتعل از نار عشق<br />با مَتاع شوق و ایمان، رفته در بازار عشق<br />کارشان پیکار با مکر و فریب<br />والِهانی بی قرار<br />عاشقانی سخت کوش و بی شکیب<br /><br />* * *<br /><br />این جوان مولوی بر سر که بود؟<br />سیّدی از شهر نور<br />قاصدی از پیش نزدیکی، ولی از راه دور<br />انتظار اهل عالم، مُنجی کلّ اُمم<br />مهدی آخر زمان، خار چشم دشمنان<br />او تجلّی گاهِ انوار خدا<br />فاتح ابواب علم و فضل و نور<br />رهگشای راه های بی عبور<br />آن حکیم آسمانی، آن سراپا شوق و شور<br />با کلامی بی تکلّف، با بیانی پر سُرور<br />مژده داد از لحظۀ میعاد، از قُربِ ظهور<br />از ظهور دیگری تا نهایت پر شکوه<br /><br />* * *<br /><br />این جوان مولوی بر سر که بود؟<br />سیّدی از شهر نور<br />قاصدی از شهر نزدیکی، ولی از راه دور<br />جوهر تقدیس و تقویٰ، آن گُل باغِ اِرَم<br />بی امان، در زیر تیغ ظلم اصحاب ستم<br />مورد خشم و خروشِ دَم به دم<br />سالها در سِجن شد، تبعید شد<br />تا به جُرم بی گناهی، حق ستائی، راستی<br />حُکم قتلش لاجَرَم تائید شد<br /><br />* * *<br /><br />بیست و هشت ماه شعبان تا میان روز شد<br />آسمان لرزید، دژخیم سِتم پیروز شد<br />خطّۀ تبریز از جهل و جنون لبریز گشت<br />آن وجود آسمانی، آن پرستوی بهار<br />در بهار زندگلانی، رفت بر بالای دار<br />آن وجود آسمانی رفت تا مُلک بقا<br />مرغ روحش آزاد گشت<br />بال با بال ملائک رفت تا اوج سپهر<br />بر فراز ماه و مِهر<br />رفت تا مأوای خویش<br />در جوار رحمت کُبری، به عرش کبریا<br />تکیه زد بر جای خویش<br /><br />* * *<br /><br />طائر قُدسی که در پرواز، همتائی نداشت<br />در میان خاکیانِ تیره دل، جائی نداشت<br /><br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب هوشنگ روحانی (سرکش)</span></strong><br /><br />(خوشه هایی از خرمن ادب و هنر، صص 325-324)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-7728945287253138104?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-84399431091681727512008-08-29T01:37:00.000+04:302008-08-29T01:40:24.050+04:30<div dir="rtl"><strong>شهادت حضرت ربّ اعلی نقطۀ اولی روح ما سواه فدا</strong><br /><br />بگرفت خورشید جهان تاریک شد ارض و سماء<br />مبهوت شد مرغ چمن، افتاد از شور و نوا<br /><br />شعبان به پایان می رسد، اندوه و حِرمان می رسد<br />دوران هجران می رسد، فریاد از این جور و جفا<br /><br />رخسار گُل بیرنگ شد، دلها غمین و تنگ شد<br />هر نغمه بد آهنگ شد، تبریز شد ماتم سرا<br /><br />آن غنچۀ باغ اِرَم، شد غرق دریای اَلَم<br />در ناله آمد زین ستم، مظلومِ دشتِ کربلا<br /><br />او کیست، فخر اِنس و جان، موعود ادیان جهان<br />او مهدی صاحب زمان، مِرآتِ انوار خدا<br /><br />بس عالِمان کور دل، واماند پاهاشان به گِل<br />گشتند محو و مُضمَحِل در پیش آن شمس ضُحیٰ<br /><br />بس مردم کوتاه بین، کِشتند تخم بغض و کین<br />گاهی به نام حفظ دین، گاهی به نیرنگ و ریا<br /><br />چون مژده داد از حقّ و دین، جهل و عداوت شد قرین<br />شد آن وجود نازنین آماج صد تیر بلا<br /><br />غرّید سقف آسمان در گریه آمد کهکشان<br />چون ربّ اعلای جوان آمد به میدان فدا<br /><br />دیو گنه بیدار شد وان بی گنه بر دار شد<br />شلیک چندین بار شد پیچید دودی در هوا<br /><br />بنشست چون دود هوا نامردمِ مردم نما<br />دیدند آن مظلوم را بنشسته در حال دعا<br /><br />بار دگر بر دار شد شلیک و آتشبار شد<br />این بار کار از کار شد واحسرتا واحسرتا<br /><br />تبریز خون آگین شدی از خون حق رنگین شدی<br />سر تا به پا ننگین شدی خاکت به سر خونت به پا<br /><br />دشت و دَمَن بی تاب شد چشم فَلَک پُر آب شد<br />خون در دل اصحاب شد از تلخی این ماجرا<br /><br />آن نقطۀ باب و بیان در راه حق شد جان فشان<br />وقت است تا هفت آسمان بر تن کند رَختِ عَزا<br /><br />خونخوارگانِ مُرده جان نامردمانِ بدنهان<br />این ننگ بر دامانتان تا حشر می ماند به جا<br /><br />ای وای از دست بشر، زین جیره خوار خیره سر<br />فریاد از این موجود شر، این غول بی شرم و حیا<br /><br />شوقش چو در قلبم دَمَد آتش به جانم می زند<br />شورم طنین می افکند در بارگاه کبریا<br /><br />تا سِرّ عشق آموختی "سرکش" چه زیبا سوختی<br />سرمایه ای اندوختی صد آفرین صد مرحبا<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب هوشنگ روحانی (سرکش)<br /></span></strong><br />(منبع: خورشید در سیاه چال، موسسه مطبوعات ملی امری، 131 بدیع، صص 91-90)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-8439943109168172751?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-1135293772038059872008-08-24T22:11:00.000+04:302008-08-24T22:14:13.322+04:30<div dir="rtl" align="justify"><strong>زنده جاوید</strong><br /><br />گر فغان و ناله اینسان رخنه در جانم کند<br />عاقبت بر داغ و درد خویش گریانم کند<br /><br />من گُلی خوش رنگ و بویم لیک از بخت سیاه<br />باغبان، تنها نظر بر خار دامانم کند<br /><br />خاک پای آن پری رویم که در گلزار عشق<br />چون به خاکم پا نهد، یک بوسه مهمانم کند<br /><br />گر به چشم خویش گویم قصۀ جانکاهِ دل<br />آنقدر دُر می فشاند تا پشیمانم کند<br /><br />می برد از روی هر صاحب سخن رنگِ ملال<br />گر ز شوق دل، نگاهی سوی دیوانم کند<br /><br />فارغ از خویشم ولی آن فتنه کار ِ مَه لقا<br />می کشد در بند زلفش تا پریشانم کند<br /><br />درد خود با کس نمی گویم که روزی روزگار<br />بر سر ِ درد آید و آهنگ درمانم کند<br /><br />زندۀ جاوید خواهم شد اگر شمس بهاء<br />بر سر ِ بازار عشق ِ خویش قربانم کند<br /><br />فاش گویم " سرکشا" نَبْوَد ز اهل معرفت<br />هر که خوارم بشمرد یا شک در ایمانم کند<br /><br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب هوشنگ روحانی (سرکش)</span></strong><br /><br />منبع: خورشید در سیاه چال، مجموعه اشعار فخرالدین هوشنگ روحانی، ص 94</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-113529377203805987?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-39955222593743734762008-08-21T22:25:00.000+04:302008-08-21T22:26:34.904+04:30<strong>مذهب من</strong><br /><br />عاشقم ای عاقلان بیگانه با خویشم کنید<br />فارغم از خویشتن فارغ ز تشویشم کنید<br /><br />اشکِ خونین و رخ زردم اگر حرمت نداشت<br />رحمتی آخر بر احوال دلِ ریشم کنید<br /><br />مذهب من مذهبِ عشق است و شوق انتظار<br />غیر از این آئین ندارم فارغ از کیشم کنید<br /><br />هر چه کمتر شد امیدم درد عشقم شد فزون<br />خاکیان آسوده از رنج کم و بیشم کنید<br /><br />جان اگر قربانی راهش نگردد بی بهاست<br />نقد جانم باز بستانید و درویشم کنید<br /><br />از سر کوی بهاء هرگز نخواهم پا کشید<br />گر همه مُلک جهان را سر به سر پیشم کنید<br /><br />گر چه نوشین است "سرکش" لیکن این بیگانگان<br />پیش آن شیرین زبان چون تلخی نیشم کنید<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب هوشنگ روحانی (سرکش)<br /></span></strong><br />منبع: خورشید در سیاه چال، مجموعه اشعار فخرالدین هوشنگ روحانی، ص 77<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-3995522259374373476?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-82092548058707725012008-08-19T19:26:00.001+04:302008-08-20T13:44:22.416+04:30<strong>عنایات الهی</strong><br /><br />گر عنایات الهی چند روزی دیر شد<br />شُکْر ِ ذاتش را که اکنون قسمتم یک تیر شد<br /><br />می کِشم از استخوان و می نهم بر دیدگان<br />بازْ گَر تیری به قصدِ سینه ام تدبیر شد<br /><br />تیر حسرت بدتر از تیر جفایم می کُشد<br />از چه رو قتلم برای مدتی تاخیر شد<br /><br />از همان پیدای عمر از جور این نابخردان<br />دلْ ز بَس نامردمی ها دید، از جان سیر شد<br /><br />روزگاری ناله ها کردم به درگاه خدا<br />ای خدا آن ناله های زار بی تاثیر شد<br /><br />دیشب اندر خواب دیدم پرگشادم سوی دوست<br />طالعم خوابید کاین خوابم غلط تعبیر شد<br /><br />بعد از این هم باز می مانم به راهش منتظر<br />بلکه تیر دیگری از جانِبَش تقدیر شد<br /><br />نیمی از خونم اگر در راه عشقش ریخت ریخت<br />نیمهء دیگر به فرّ دولتش تطهیر شد<br /><br />گر شدم رسوای عشق دوست پیش خاص و عام<br />در جهان، نامم به یُمن عشقْ عالمگیر شد<br /><br />عشقْ عاشق را به هر نحوی تواند می کُشد<br />غم مخور گر با سَنان یا نیزه یا شمشیر شد<br /><br />"نابتا" ویرانۀ دل را ز بیخ و بن بسوز<br />زانکه هر ویرانْ چو بگذشتی ز حَدْ تعمیر شد<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب حبیب الله اوجی (نابت)<br /></span></strong><br />---------------------<br />منبع: مجموعه اشعار از شعرای بهائی "بلائی عنایتی"، ص17<br /><br />توضیح:<br />افرادی نقشۀ قتل او را کشیدند و او را با تیر زدند. گلوله بر دستش خورد و شریان دستش را قطع کرد. پس از عمل و به هوش آمدن در بیمارستان این ابیات را سرود.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-8209254805870772501?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-72027630094638328002008-08-16T16:06:00.000+04:302008-08-16T16:07:24.029+04:30<strong>صفا بخشیدن</strong><br /><br />ما صفا بخشیدن از باد صبا آموختیم<br />مهرورزی را ز ِکاه و کهربا آموختیم<br /><br />پایداری را ز کفش و سربلندی از کلاه<br />گرمی و دامن فشانی از قبا آموختیم<br /><br />شیوهء فرمانبری از سَبْحِه، اِمداد از عصا<br />عیب پوشیدن، سراپا از عبا آموختیم<br /><br />از زر خالص، خلوص، از آینه روشندلی<br />انجذاب و قدرت از آهن ربا آموختیم<br /><br />حشمت ذات از سلیمان، عزّت نَفْس از کریم<br />ذکر خیر از هدهدِ شهر سبا آموختیم<br /><br />فیض بخشیدن ز اَبْر و عطر پاشیدن ز گُل<br />عاشقی از خامِس ِ آلِ عبا آموختیم<br /><br />راه و رسم بندگی در مکتب عبدالبهاء<br />از احبّای عزیز و اقربا آموختیم<br /><br />جای تنبیه یدی دربارۀ اهل جهان<br />صد هزاران آفرین و مرحبا آموختیم<br /><br />در دبیرستان عالَمْ غیر درس ِ عاشقی<br />"نابتا" هر علم دیگر را هبا آموختیم<br /><br />شعر از<span style="color:#333399;"> <strong>جناب حبیب الله اوجی (نابت)</strong> </span><br /><br /><br />منبع: مجموعه اشعار از شعرای بهائی "بلائی عنایتی"، ص16<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-7202763009463832800?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-7982294171055983292008-08-12T02:40:00.001+04:302008-08-12T02:43:48.180+04:30<div dir="rtl" align="justify"><strong>گل صد برگ گلزار بها، داوودی</strong><br /><br />منتظر تا کی نشینم تا که باز آیی مگر؟<br />انتظار از حد برون شد خسته از مایی مگر؟<br /><br />چون گذشته در میان ما و پنهانی ز ما<br />دستِ ما از دامنت کوتاه، عنقایی مگر؟<br /><br />با کلام دلنشینت هستیَم معنی گرفت<br />جسم بی جان، لفظِ بی معنی است، معنایی مگر؟<br /><br />کس به خلوتگاه اسرار نهانت ره نیافت<br />عارفِ خلوت نشین ِعرش ِاعلایی مگر؟<br /><br />جز تن خاکی تو را پیوند با دنیا نداد<br />روح بودی و تو را دیدیم، رؤیایی مگر؟<br /><br />هیبت برهان تو بشکست اصنام ظنون<br />فاش می گویم خلیل ِدور ابهایی مگر؟<br /><br />لحن داوودی است حقّا آن صدای پر طنین<br />هیبتی دارد چو تندر نار ِاعدایی مگر؟<br /><br />لیک یاران را چو باران، رحمتِ پُر حاصلی<br />جوی آب زندگی بهر احبّایی مگر؟ *<br /><br />فیلسوفی چون تو کمتر دید چشم روزگار<br />تالی سقراط و جفت ابن سینایی مگر؟<br /><br />جوهر عشق و محبّت، ساذج عقل و دهاء<br />اوستاد حکمت و از عشق شیدایی مگر؟<br /><br />جای تو آثار تو بر تو دلالت می کند<br />چون خدا و روح از آثار پیدایی مگر؟<br /><br />از "شناسایی و هستی" توشه ها اندوختیم **<br />در سکوت مرگزای جهل، آوایی مگر؟<br /><br />"عقل اندر حکمت مشّاء" حیران مانده بود **<br />هم ز تو آموخت رازش پیر مشّایی مگر؟<br /><br />"حکمت یونان" ز کِلک دلربایت جان گرفت **<br />مردگان را جان دهی، روح مسیحایی مگر؟<br /><br />با بیانت "نفس" و "روح فلسفه" آسوده شد **<br />سرّ پنهانش نبیند جز تو بینایی مگر؟<br /><br />حسرت فیض حضورت دارم و دیدار تو<br />سالکی گم کرده راهم، پیر دانایی مگر؟<br /><br />لؤلؤ عرفان نجوید ز پایابی حقیر<br />خوش بود جویندگی از چون تو دریایی مگر<br /><br />مادر گیتی نزادست و نزاید چون تو را<br />نازنینا بهر او فرزندِ یکتایی مگر؟<br /><br />گر "علی" باشد "مراد" عارفان پیش از این<br />شد تو را عبدالبهاء محبوب و مولایی مگر<br /><br />ای گل صد برگ گلزار بها "داوودیا"<br />بلبل طبعم تو را خواند که باز آیی مگر<br /><br />شعر از <span style="color:#333399;"><strong>جناب مهرزاد پاینده<br /></strong></span></div><div dir="rtl" align="justify"><br />یادداشتها:<br />* اشاره به بیان مبارک حضرت بهاءالله در لوح احمد دارد که تحلیل مضامین آن توسط دکتر داوودی تقریر شده است. (بیان مبارک: " و کُن کَشُعلةالنار لِاَعدائی و کوثر البقاء لِاَحبّائی و لا تکن مِنَ المُمتَرین" (ادعیه محبوب،ص 184))<br /><br />** نام برخی آثار فلسفی که جناب دکتر داوودی غالباً از زبان فرانسه ترجمه فرمودند:<br />شناسایی هستی، عقل در حکمت مشّاء، تاریخ فلسفه در دوران یونانی، تاریخ فلسفه در دورۀ انتشار فرهنگ یونانی و دورۀ رومی، دربارۀ نفس، روح فلسفۀ قرون وسطی.<br /><br />------------------------------<br /><br />مأخذ: نشریّه معارف، مجموعه شمارۀ 6. سال 160 بدیع. ص 29<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-798229417105598329?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-12341780882001385042008-08-12T02:40:00.000+04:302008-08-12T02:43:01.229+04:30<div dir="rtl" align="justify"><strong>گل صد برگ گلزار بها، داوودی</strong><br /><br />منتظر تا کی نشینم تا که باز آیی مگر؟<br />انتظار از حد برون شد خسته از مایی مگر؟<br /><br />چون گذشته در میان ما و پنهانی ز ما<br />دستِ ما از دامنت کوتاه، عنقایی مگر؟<br /><br />با کلام دلنشینت هستیَم معنی گرفت<br />جسم بی جان، لفظِ بی معنی است، معنایی مگر؟<br /><br />کس به خلوتگاه اسرار نهانت ره نیافت<br />عارفِ خلوت نشین ِعرش ِاعلایی مگر؟<br /><br />جز تن خاکی تو را پیوند با دنیا نداد<br />روح بودی و تو را دیدیم، رؤیایی مگر؟<br /><br />هیبت برهان تو بشکست اصنام ظنون<br />فاش می گویم خلیل ِدور ابهایی مگر؟<br /><br />لحن داوودی است حقّا آن صدای پر طنین<br />هیبتی دارد چو تندر نار ِاعدایی مگر؟<br /><br />لیک یاران را چو باران، رحمتِ پُر حاصلی<br />جوی آب زندگی بهر احبّایی مگر؟ *<br /><br />فیلسوفی چون تو کمتر دید چشم روزگار<br />تالی سقراط و جفت ابن سینایی مگر؟<br /><br />جوهر عشق و محبّت، ساذج عقل و دهاء<br />اوستاد حکمت و از عشق شیدایی مگر؟<br /><br />جای تو آثار تو بر تو دلالت می کند<br />چون خدا و روح از آثار پیدایی مگر؟<br /><br />از "شناسایی و هستی" توشه ها اندوختیم **<br />در سکوت مرگزای جهل، آوایی مگر؟<br /><br />"عقل اندر حکمت مشّاء" حیران مانده بود **<br />هم ز تو آموخت رازش پیر مشّایی مگر؟<br /><br />"حکمت یونان" ز کِلک دلربایت جان گرفت **<br />مردگان را جان دهی، روح مسیحایی مگر؟<br /><br />با بیانت "نفس" و "روح فلسفه" آسوده شد **<br />سرّ پنهانش نبیند جز تو بینایی مگر؟<br /><br />حسرت فیض حضورت دارم و دیدار تو<br />سالکی گم کرده راهم، پیر دانایی مگر؟<br /><br />لؤلؤ عرفان نجوید ز پایابی حقیر<br />خوش بود جویندگی از چون تو دریایی مگر<br /><br />مادر گیتی نزادست و نزاید چون تو را<br />نازنینا بهر او فرزندِ یکتایی مگر؟<br /><br />گر "علی" باشد "مراد" عارفان پیش از این<br />شد تو را عبدالبهاء محبوب و مولایی مگر<br /><br />ای گل صد برگ گلزار بها "داوودیا"<br />بلبل طبعم تو را خواند که باز آیی مگر<br /><br />شعر از <span style="color:#333399;"><strong>جناب مهرزاد پاینده<br /></strong></span></div><div dir="rtl" align="justify"><br />یادداشتها:<br />* اشاره به بیان مبارک حضرت بهاءالله در لوح احمد دارد که تحلیل مضامین آن توسط دکتر داوودی تقریر شده است. (بیان مبارک: " و کُن کَشُعلةالنار لِاَعدائی و کوثر البقاء لِاَحبّائی و لا تکن مِنَ المُمتَرین" (ادعیه محبوب،ص 184))<br /><br />** نام برخی آثار فلسفی که جناب دکتر داوودی غالباً از زبان فرانسه ترجمه فرمودند:<br />شناسایی هستی، عقل در حکمت مشّاء، تاریخ فلسفه در دوران یونانی، تاریخ فلسفه در دورۀ انتشار فرهنگ یونانی و دورۀ رومی، دربارۀ نفس، روح فلسفۀ قرون وسطی.<br /><br />------------------------------<br /><br />مأخذ: نشریّه معارف، مجموعه شمارۀ 6. سال 160 بدیع. ص 29<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-1234178088200138504?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-79168555848148258882008-08-10T23:59:00.000+04:302008-08-11T00:00:41.710+04:30<div dir="rtl" align="justify"><strong>عاشقان را سايۀ لطف بهاء بر سر فتاد<br /></strong><br />روزن جان را به سوى آسمان بگشود ه اند<br />راه اخگر را به بزم کهکشان بگشود ه اند<br /><br />کوه هستى خفته بود اينک به يُمن نار عشق<br />آتشى افروختند آتشفشان بگشود ه اند<br /><br />خلوت ميخانه را شورى نبود و جوششى<br />حاليا مُهر از شراب ارغوان بگشود ه اند<br /><br />جلوه در آئينۀ دل ناگهان دانى ز چيست؟<br />پرده از رخسار يار بی نشان بگشوده اند<br /><br />شام نوميدى سرآمد چادر ظلمت دريد<br />کاين زمان تيغ سحر از خاوران بگشود ه اند<br /><br />عشقبازان رانده بودند از بهشت روى دوست<br />مژده باد اينک در ِباغ جنان بگشود ه اند<br /><br />تا گذار عاشق اندر کوى معشوق اوفتاد<br />خنده بر لب هاى يار مهربان بگشوده اند<br /><br />رازم از پرده برون افتاد، ياران همتى<br />مخزن اسرار بهر ارمغان بگشوده اند<br /><br />عاقبت ديدى چه آسان آن کمانداران عشق<br />راه بر بستند بر ما و کمان بگشود ه اند<br /><br />تار شد دل از غبار تيرۀ اين خاکدان<br />مرغ باقى را نظر بر آشيان بگشود ه اند<br /><br />عاشقان را سايۀ لطف بهاء بر سر فتاد<br />شهپر عنقا ز ملک لامکان بگشوده اند<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب هوشمند فتح اعظم<br /></span></strong><br />مأخذ: پیام بهائی شماره <span style="font-size:85%;">341</span> ص <span style="font-size:85%;">47</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-7916855584814825888?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-1122619919216010882008-08-09T00:09:00.000+04:302008-08-10T00:11:51.254+04:30<div align="justify"><strong>به یاد یاران گمشده<br /></strong><br />مرا که گفت که با دوری تو خو کردم<br />خدا گواست تُرا هر دم آرزو کردم<br /><br />بین زبان خموشم که در سراچهء دل<br />چو شمع سوختم و تَرکِ های و هو کردم<br /><br />غریو بلبلت ای گل کِشد به رسوائی<br />من ار که دم نزدم حفظ آبرو کردم<br /><br />چه نقش داشت جمالش که چون به دیده نشست<br />دلِ چو آینه را جلوه گاه او کردم<br /><br />به باغ رفتم اگر من ز بی وفائی نیست<br />هوای نُکهت آن موی مشکبو کردم<br /><br />به پا بپای خیالش دوان دوان رفتم<br />به جستجوی رُخش دیده سو به سو کردم<br /><br />شمیم پیرهن یوسف از کجا یابم<br />نداد فایده هر گلبُنی که بو کردم<br /><br />هُمای عرش بقا بود و من ز نادانی<br />ز هجر شِکوه چو مرغانِ هرزه گو کردم<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب هوشمند فتح اعظم</span></strong><br />شعری به یاد اعضای محفل روحانی ملی بهائیان ایران که پس از انقلاب اسلامی، اعضاء آن ربوده شده و به شهادت رسیدند.</div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-112261991921601088?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-76476499363485196712008-08-06T00:47:00.004+04:302008-08-20T14:54:58.612+04:30<strong>ای خوش آن لحظه</strong><br /><br />ای خوش آن لحظه که قلبم هدف تیر شود<br />وای بر من اگر امضای قَدَر دیر شود<br /><br />تازی خیمهء شب بازی دنیا سگ کیست<br />که به پیش سپه عشق، عنان گیر شود<br /><br />دَمِ عشّاق جگر سوخته را تاثیری است<br />که از او سلطنت عشق جهانگیر شود<br /><br />گیر و داری است در این راه خطرناک که دل<br />هر زمان دامن جان گیرد و درگیر شود<br /><br />پیر را عشق جوان سازد و هر تازه جوان<br />چون گرفتار غم عشق شود پیر شود<br /><br />تشنگان در طلب آب روانند ولی<br />عاشق از سوز تب عشق ز جان سیر شود<br /><br />دیده ام در خوابی و امّید که در اسرع وقت<br />یار با ما سَرِ صلح آید و تعبیر شود<br /><br />کرده محکوم به اعدام مرا حاکم شرع<br />هان مبادا که در این مرحله تاخیر شود<br /><br />"نابت" ار بانگ اَنا الحَق بزند چون منصور<br />جای دارد که در این جامعه تکفیر شود<br /><br />شعر از <span style="color:#333399;"><strong>جناب حبیب الله اوجی (متخلص به نابت)<br /></strong></span>ایشان این شعر را پس از اطلاع از حکم اعدام خود، سروده بودند.<br /><br />منبع: مجموعه اشعار از شعرای بهائی "بلائی عنایتی"، ص17 (با اندکی تغییر)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-7647649936348519671?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-87671582290054658202008-07-27T17:03:00.000+04:302008-07-27T17:04:41.963+04:30<div dir="rtl" align="right"><strong>باز کن چشم و ببین مظهر زیبائی را!</strong><br /><br />باز کن چشم و ببین مظهر زیبائی را<br />پاک کن گوش و شنو نغمهء ابهائی را<br /><br />سوی رضوان و جنان آمده آن جان جهان<br />کن تماشاگه دل، چشم تماشائی را<br /><br />جاودان جلوهء جانانه بود هوش را<br />خیز و در مقدمش افکن، دل شیدائی را<br /><br />والهان، جمله به رضوان وصالش جمعند<br />ای ز خود رفته، مبر حسرت تنهائی را!<br /><br />به شهود آمده از غیب بقا، وجه بها<br />از توهّم بِرَهان، این سر سودائی را<br /><br />نغمه پرداز قِدَم نغمهء شادی خواند<br />ای نی غمزده، دریاب کنون نائی را<br /><br />جلوه گر معجزهء جود ز سلطان وجود<br />تا نثار که کُند، گوهر دانائی را؟<br /><br />خوش سرود از دل شوریده، بهین شاعر ما<br />حق همین است، سخندانی و شیوائی را<br /><br />"دیده را فایده آنست که دلبر بیند<br />ور نبیند، چه بود فایده، بینائی را؟"<br /><br />بی تب و تاب چه سان عاشق صادق ماند؟<br />ببر از یاد خود "الهام" تن آسائی را<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب فرهمند مقبلین (الهام)</span></strong></div><div dir="rtl" align="right"><br /><span style="font-size:85%;"> منبع: پیام بهائی، شماره 285-286، ص98</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-8767158229005465820?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-86324076061305284492008-07-25T16:35:00.000+04:302008-07-25T16:37:20.690+04:30<div dir="rtl" align="right"><strong>گمان باطل</strong><br /><br />سرها طواف کعبۀ مقصود می کنند<br />دل ها دعا به بارگه جود می کنند<br /><br />عشّاق با نثار سر و جان به پای دوست<br />او را ز خویش راضی و خشنود می کنند<br /><br />دل بر رضای خالق دل ها نهاده اند<br />جان را رها ز عالم محدود می کنند<br /><br />احباب با نوای مناجات خویشتن<br />هر صبحگاه معجز داوود می کنند<br /><br />پروانگان ز شعلۀ سوزان عشق شمع<br />بی اختیار پیکر خود دود می کنند<br /><br />مرغان باغ هر سحر از شوق وصل گل<br />ذکر و ثنای حضرت معبود می کنند<br /><br />آوای وحش و بانگ رسای خروس صبح<br />هر روز حمد و ثنای حضرت معبود می کنند<br /><br />جمعی به جای شور و نشاط دو روز عمر<br />خود را غمین و خسته و مخمود می کنند<br /><br />در حیرتم ستوده ز برخی که عالماً<br />درهای دوستی همه مسدود می کنند<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب عطاءالله ستوده نیا</span></strong><br /><br /><span style="font-size:85%;">منبع: پیام بهائی شماره 249و250، ص 36</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-8632407606130528449?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-1325880424983234562008-07-25T00:28:00.002+04:302008-07-25T00:32:32.543+04:30<div dir="rtl" align="justify"><strong>خلوت عشق</strong><br /><br />خرّم آن سر اگرش بر سر داری برود<br />یا که جانی به ره عشق نگاری برود<br /><br />دلی از زخمهء عشقی بشود غرقه به خون<br />مستی از ذوق شرابی به خماری برود<br /><br />لبی از بهر ثنا گفتن دلدار الست<br />به مناجات سحرگاه به زاری برود<br /><br />پایی اندر ره جانان قدمی بردارد<br />دستی از شوق گلی بر سر خاری برود<br /><br />ای خوش آن دیده که شد دوخته بر منظر دوست<br />همچو تیری که پی صید شکاری برود<br /><br />خنک آن سینه که چون آینه در خلوت عشق<br />به تجلّی گه رخسارهء یاری برود<br /><br />نیست شو تا که به سر منزل هستی برسی<br />نزد خورشید درخشنده غباری برود<br /><br />طالب آن نیست به سر حبّی و بغضی دارد<br />یا پی منفعتی سوی شعاری دارد<br /><br />گوی مقصود کسی در خم چوگان آرد<br />که به میدان طلب یکّه سواری برود<br /><br />خاطر از صحنه تشویش ستوده برود<br />تا دل غمزده بر صبر و قراری برود.<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب عطاءالله ستوده نیا</span></strong><br /><br />منبع: پیام بهائی شماره 282، ص 60</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-132588042498323456?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-57073656094229829522008-07-24T19:29:00.000+04:302008-07-24T19:31:37.614+04:30<strong>باز آمد بهار</strong><br /><br />باز آمد بهار و آمد گل<br />لاله و یاس و سوسن و سنبل<br /><br />تکیه زد بر سریر، شاه بهار<br />خطبه خوان شد به تهنیت بلبل<br /><br />ابر زد آب و باد رُفت جهان<br />برق زد تیغ و رعد کوفت دُهُل<br /><br />از سوار و پیاده صف بستند<br />در چمن لشکر شکوفه و گل<br /><br />پس به هر جانب از نسیم و شمیم<br />بفرستاد، انبیاء و رُسُل<br /><br />که به هر شاخ مرده گوید قُم<br />هم به هر مرغ خفته خواند قُل<br /><br />تا بپوید جماد سوی نبات<br />رو به مقصد کنند و قطع سُبُل<br /><br />همه اجزاء کائنات شوند<br />حاضر اندر حضور حضرت گل<br /><br />تاببینند قول ربّ رحیم<br />کیفَ یُحیِی العِظام و هِیَ رَمیم<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب نعیم</span><br /></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-5707365609422982952?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-53130756491009284392008-07-23T15:03:00.002+04:302008-07-23T15:07:12.201+04:30<strong>غبار </strong><br /><br />هنوز کوچکم، دست من به زنگ در نمی رسد،<br />هنوز کوچکم و شانه ام به شانه پدر نمی رسد،<br />مادرم گوید مرا چون زمانها بگذرد تو بزرگ خواهی شد.<br /><br />بهارها گذشت...<br />زنگ را زدم و شانه ام عصای شانهء پدر شده است.<br />فَوا حسرتا، هنوز کوچکم.<br /><br />و قلب من به اوج آسمان نمی رسد.<br />خدا می گوید زمان کوتاه است، وقت تنگ است<br />و آهنگ مطرب نزدیک به انتها.<br />بلند شو، قیام کن و لحظه های مانده را تبه مکن!<br /><br />چشم بستم، گوش دادم<br />کسی آرام نجوا می کرد و شاد:<br />”لبیک لبیک فی هذاالفضاء“<br />و خدا باز مرا گفت بیا<br />که اگر نیک فقط یک قدم برداری<br />گام دیگر در قِدم بگذاری<br /><br />من دویدم و رسیدم و خدا آنجا بود!<br />چشمِ بسته غرق باران بودم<br />و بزرگ تر از پیش<br />و هنوز کوچکم!<br /><br />و خدا باز ندا داد مرا:<br />گر پنجه عشقم برسد بر کبدت،<br />چه کنی بَهر علاجش ز طبابت حکمت؟<br /><br />بوسه بر درگهش آمد ز لبم پس گفتم:<br />پیشتر این معمای تو من بشنفتم!<br />”شاد باش ای عشق خوش سودای ما<br />خود طبیبی جمله علتهای ما“<br /><br />و خدا هم خندید....<br /><br />و منم رقص کنان چرخیدم،<br />به زمین آمدم و چشم گشودم<br />و به هر کس که رسیدم گفتم<br />که بزرگی دارم،<br />و به بخشایندگی<br />در من و در تو نظر دارد او.<br /><br />”منِ خاکی که از این در نتوانم برخاست<br />رفتم و بوسه زدم بر لب آن قصر بلند“<br /><br />و نگفت هیچ به من،<br />که چه خواهی اینجا،<br />و چه کردی تا حال؟<br />دست در مخزن عشقش زد و یک کیسه مرا داد<br />و رفت....<br /><br />چون که بازش کردم:<br />خون دل در جامِ می بود،<br />اشک من در جامِ وی بود<br /><br />روحِ من هم شادِ شاد،<br />قلب من آگاهی از این قصه داد:<br /><br />هر چه دانم،<br />هر بزرگی را که در دستان خود لمسش کنم،<br />بایدم این در یقین باشد مرا:<br />من غبارم، من هنوزم کوچکم.<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب پدرام شهیدی</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-5313075649100928439?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-49014509308423264382008-07-22T13:12:00.001+04:302008-07-22T13:12:41.312+04:30<div dir="rtl" align="right"><strong>دیار</strong><br /><br />دیارم دیارم، تو ای خاک مشکبارم<br />به جز تو نجویم، تو ای نازنین دیارم<br /><br />نهال وجودم به خاکِ دگر نروید<br />به گلدان بمیرم که در تو ریشه دارم<br /><br />هوایت دم مسیحا، ز بوی جمال ابهی<br />زمینت بُوَد مقدّس، به خون ربّ اعلی<br /><br />تو ای مشرق هدایت، تو ای محشر قیامت<br />ز سوی تو برنگردم، توئی قبلهء سعادت<br /><br />کجا می توان جز ایران زمین ز جام بلا نشان یافت؟<br />کجا می توان جز این سرزمین نشان از بلا کشان یافت؟<br /><br />به دامان گل کجا پر کشد دگر بلبل وفا دار<br />خَلَد گر چه در پَر و بال او ز شاخ جفا دو صد خار<br /><br />دیارم دیارم، تو ای خاک مشکبارم<br />به جز تو نجویم، تو ای نازنین دیارم<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب مهرزاد پاینده</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-4901450930842326438?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-12908352958325326342008-07-22T13:03:00.001+04:302008-07-23T15:12:11.320+04:30<div dir="rtl" align="right"><strong>عهد نور، عهد بهاء<br /></strong><br />برگها با خورشید<br />ساقه با برگ لطیف<br />ریشه با ساقه ناز<br />خاک با ریشه و آوند ظریف<br />عاشقان با معشوق<br />و من و ما با تو<br />عهد و پیمان بستیم<br />عهد نور<br />عهد بهاء<br />با تو ای عبد بهاء<br /><br />هست آواز تو در گوش هنوز<br />گر چه دیریست که خاموش شدی<br />و در آن ”لیله لیلا“ی فراق<br />پر گشودی سوی درگاه پدر<br />نشد آواز تو در دل خاموش<br />نه فراموش شدی<br />یاد آن ”وجه صبیحت“ با ماست<br />هر نفس در دل ما<br />شور آواز تو گرم غوغاست<br />عاشقان با معشوق<br />و من و ما با تو<br />عهد و پیمان بستیم<br />عهد نور<br />عهد بهاء<br />با تو ای عبد بهاء<br /><br />عهدبستیم که آواز تو را<br />برسانیم به هر گوش که پروای شنیدن دارد<br />شاید آن کس که شنید<br />دل نبندد بر آن ، دل بر آن بگشاید<br />بگذارد جام خالی دلش<br />از حقیقت سرشار، از محبت لبریز هدیه دوست شود.<br /><br />شعر از <span style="color:#333399;"><strong>جناب مهرزاد پاینده</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-1290835295832532634?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-11952520951815875912008-07-21T22:53:00.001+04:302008-07-21T22:55:43.719+04:30<strong>شعر هستی<br /></strong><br />پیر روشن دلی گفت:<br />چه شیرین است جوانی<br />و چه خوش است زندگانی<br />اگر به جوانی معنای آن را درک کنیم<br />چه که زندگانی را لابد جهتی است<br />و وجود را علّتی<br /><br />پرسیدم: ای پیر بزرگوار<br />آن معنا چیست؟<br />و آن جهت کدام است؟<br />و آن علت چه؟<br /><br />پیر اندکی اندیشید و گفت:<br />ما نمی دانیم<br />او می گوید: گنجی بودم پنهان<br />و مشتاق شناسایی<br />آفریدمت تا بشناسیم و بستائیم<br />پس گفتم باش و تو هستی<br /><br />گفتم: ای پیر<br />آیا به واقع ما هستیم؟<br />هستی یعنی چه؟<br />و از کجاست؟<br />از نیستی است؟<br />و یا از هستی دیگری؟<br />اگر هستی هست،<br />آیا این هستی را نیستی از پی است؟<br />اگر چنینی است که چه بی معنی<br />و اگر نیست لابد جز اینجا جاهائیست<br />و جز این هستی، هستی هایی<br />ما برای این هستی<br />برای آن چیزی که در این و آن زمان<br />آنرا وجود می نامیم<br />برای این بودن چه می خواهیم؟<br />چه داریم؟<br />و چه باید بداریم؟<br /><br />پیر گفت: ای فرزندم<br />آنچه که هستیم<br />آنرا ما نخواستیم<br />و آنچه را که داریم<br />ما به دست نیاوردیم<br />بی خواستمان هستیم<br />و نخواسته داریم<br />پس این هستی و این دارایی<br />عطیه ایست.<br /><br />پرسیدم: عطیۀ کی؟<br /><br />گفت: عطیۀ او<br /><br />-او کیست؟<br /><br />-هر چه می خواهی بنامش<br /><br />-پس من چه کنم؟<br /><br />-اگر می توانی بر این هستی بیفزائی<br />بیفزائی تا کسی باشی<br />و اگر می توانی که بیش بداری<br />بدار.<br /><br />گفتم: چه بیافزایم و بر چه بیافزایم؟<br /><br />گفت: بر دیده، بینایی<br />بر اندیشه، دانایی<br />بر دل، مهر<br />بر لب، خنده<br />بر روی، لطف<br />بر جان، آزرم<br /><br />گفتم: از داشتنی ها چه بدارم؟<br /><br />گفت:<br />در عهد، وفا<br />در دوستی، صفا<br />در بزرگی، فروتنی<br />در سختی، صبر<br />در دارائی، جود<br />در ناداری، قناعت<br />در کسر، بزرگی<br />در سینه، دانش<br />در دامن، پاکی<br />در هر کاری، توکّل<br />و در جان، هوای کوی جانان<br />و دلی پر از مهر و دوستی بی پایان<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب جلیل محمودی</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-1195252095181587591?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-88081861951914709482008-07-21T19:28:00.000+04:302008-07-21T19:29:51.555+04:30<div dir="rtl" align="justify"><strong>شراب وحدت</strong><br /><br />ساقی بیار جامی، از آن می مغانه<br />مطرب بزن نوایی، با شور عاشقانه<br /><br />در آرزوی مستی، عمری است در خمارم<br />در ذوق ِِ پایکوبی، دل می کند بهانه<br /><br />ته جرعه ای به ما ده، از آن شراب وحدت<br />تا مست ِ مست گردیم، در عشق آن یگانه<br /><br />جرثومه های غفلت، با آه سینه سوزیم<br />سیل سرشک سازیم، از هر مژه روانه<br /><br />ره نیست مدعی را، در محفل احباء<br />نامحرمان ندارند، جایی در این میانه<br /><br />تا آن زمان که خصم است، یاران با وفا را<br />راهی نباشد او را، در بزم دوستانه<br /><br />آنکس که روز روشن، گم کرده راه منزل<br />کِی ره برد به خانه، در ظلمت شبانه<br /><br />چون تیر عشق دلدار، دل را نمود آماج<br />با جان قبول کردیم، از دوست این نشانه<br /><br />تا بذر عشق محبوب، در سینه جای دادیم<br />از آن نهال اکنون، سر می زند جوانه<br /><br />گفتیم با غم دوست، در این زمان بسازیم<br />لیکن نساخت با ما، در این میان زمانه<br /><br />چندی است کودک دل، از سینه رفته بیرون<br />هر شب در انتظاریم، برگشت او به خانه<br /><br />در عشق خوانده بودیم، حرفی ز روی مستی<br />اما کنون شنیدیم، چندین ورق ترانه<br /><br />دل از کف ستوده، جانان ربوده امّا<br />بر جای آن نهاده است، الفاظ شاعرانه<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب عطاءالله ستوده نیا</span></strong><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-8808186195191470948?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-53058807407561888232008-07-20T00:46:00.000+04:302008-07-21T00:49:34.887+04:30<div dir="rtl" align="right"><strong>زندگی</strong><br /><br />زندگی یعنی چه؟<br />خوردن و خفتن و خشم و شهوت؟<br />یا زراندوزی و کسب لذت؟<br />نفع خود خواستن است؟<br />به زر و سیم خود آراستن است؟<br />کینهء ناس به دل داشتن است؟<br />پرچم ظلم برافراشتن است؟<br /><br />زندگی یعنی چه؟<br />نیک اندیشی و مردم داری؟<br />یا ریاکاری و خلق آزاری؟<br />چهره پُر اخم و عبوس؟<br />یا که لبخند به لب داشتن است؟<br />بی وفائی و حسد، کبر و غرور؟<br />یا به دل بذر وفا کاشتن است؟<br /><br />زندگی یعنی چه؟<br />گوشه گیری و عبادت کردن؟<br />خواندن ذکر و زِ اَسلاف روایت کردن؟<br />با خدا بودن و از خلق خدا؟<br />یا که خدمت به همه خلق خدا؟<br />همه همرنگ به خود خوستن است؟<br />یا پذیرفتن هرکس به همان رنگ که هست؟<br />زندگی همچو چمن یکرنگ است؟<br />یا چو یک گلشن رنگارنگ است؟<br />زندگی جذبه و عشق و کشش است؟<br />یا که دفع است و گریز است و نفور؟<br />یا چنان فرش پر از نقش و نگار<br />که شده بافته از تار و ز پود؟<br />همه از عشق و محبت به وجود آمده ایم؟<br />همه در ظل عنایت به سجود آمده ایم؟<br /><br />زندگی یعنی عشق!<br />لیک عشقی بری از نفس پرستی و غرور<br />سینه چون آینه، دل غرق سرور<br />عشق، انگیزهء برپائی این کیهان است<br />مایهء زندگی انسان است<br />قوهء جاذبه درکلّ وجود<br />هست کامل مشهود<br />کهکشان های عظیم با کراتی بسیار<br />یا اتم های صغیر ذرهء بی مقدار<br />همه در حوزهء خویش در مداری سیّار<br />همه مجذوب هم اند<br />همگی طالب و مطلوب هم اند<br />در طبیعت همه ایثار گرند<br />همگی بهره ور از یکدگرند<br />همه خوبند و مفید<br />چه سیاه و چه سفید<br />دیدهء ماست که بد می بیند<br />خار می بیند و گل می چیند<br />اصل اشیاء همه از عنصرهاست<br />لیک هر شیء به یک گونه رقم یافته است<br />دست قدرت به طریقی همه را ساخته است<br />گر چه در ظاهر امر<br />کثرت اندر همه عالم به وجود آمده است<br />لیک در باطن امر،<br />همه وحدت داریم<br />همه از حق به وجود آمده ایم<br />همه از هستی مطلق به وجود آمده ایم<br />کثرت اندر وحدت<br />وحدت اندر کثرت<br /><br />حال ای مستمع پاک سرشت<br />گر جهانی طلبی خرّم و دلکش چو بهشت<br />دار این پند "ستوده" در گوش<br />همچو پیغام سروش:<br />همگی انسانیم<br />همه پروردهء یک یزدانیم<br />همگی بندهء یک سلطانیم<br />همگی ساکن در یک وطنیم<br />همه در مجمع یک انجمنیم<br />مادرِ ما، کرهء ارض بُوَد<br />مهر او بر دل ما فرض بُوَد<br />جسم ما جملگی از این خاک است<br />روحمان از ملکوت پاک است<br />گر پراکنده به هر بوم و بَریم<br />هم ز یک مادر و از یک پدریم<br />عاقبت در سفری دور رَویم<br />سوی دنیای پر از نور رویم<br />پس چرا کبر و غرور؟<br />پس چرا دفع و نفور؟<br />پس چرا دشمنی و جنگ و شرور؟<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب عطاءالله ستوده نیا</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-5305880740756188823?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-68865394051963209202008-07-19T23:28:00.000+04:302008-07-19T23:31:57.818+04:30<div dir="rtl" align="right"><strong>مادران صلح می خواهند</strong><br /><br />ای کودک دلفریب زیبا<br />وی میوهء زندگانی من<br />آئینهء روشن است رویت<br />از کودکی و جوانی من.<br /><br />من عمر عزیز رفته ام را<br />در روی تو می کنم تماشا<br />بینم ز دریچه های چشمت<br />آیندهء پر سعادتی را<br />چشمت دو ستارهء درشت است<br />چون اختر بخت تو درخشان<br />بوی نفس معطّر تو<br />آرام دل است و راحت جان<br /><br />آنگه که دو دست کوچک تو<br />چون حلقه فتد بر گردن من<br />گوئی بوَدَم جهان در آغوش<br />لرزد ز محبتت تن من.<br /><br />مادر چه فدائی عجیبی است<br />از خود گذرد برای فرزند<br />مادر دل و جان و زندگی را<br />با مهر کند فدای فرزند.<br /><br />ای کودک دلنشین زیبا<br />وی نوگل زندگانی من<br />گر سر بدهم نمی سپارم<br />یک لحظه تو را به دست دشمن<br />گر پشه به صورتت نشیند،<br />از جای پَرَم، شوَم دگرگون.<br />آخر چه تحملی که بینم<br />افتی تو میان آتش و خون؟<br /><br />گر چشم مرا کَنَند از جای<br />گر قلب مرا کُنند پاره<br />حاضر نشوم که شعلهء جنگ<br />آتش زندت به گاهواره<br /><br />چون من همه مادران گیتی<br />دارند ز جنگ، نفرت و ننگ<br />ای لعنت مادران دنیا<br />بر هر که فروزد آتش جنگ.<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">خانم ژاله اصفهانی<br /></span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-6886539405196320920?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-43497182411057214372008-07-18T23:02:00.001+04:302008-07-27T17:22:02.115+04:30<div align="justify"><strong>دم ز عشق ار می زنی...</strong><br /><br />ای که گفتی در حریم عشق مجنون وار باش<br />وصل ما خواهی اگر از مهر ما سرشار باش<br /><br />دیده و دل را ز هر آلودگی محفوظ دار<br />خانه چون پاکیزه شده آمادهء دیدار باش<br /><br />در سحرگاهان که با پیک نسیم صبحدم<br />بر فراش غفلتت پا می نمهم بیدار باش<br /><br />در شب یلدای جهل و در خراب آباد کین<br />روشنی بخش فلک؛ چون ماه پر انوار باش<br /><br />در تب و تاب این ده روز عمر بی دوام<br />یاور هر بی کس و داروی هر بیمار باش<br /><br />تا رها گردی ز چند و چون این دنیای دون<br />مغتنم دان فرصت و هم صحبت ابرار باش<br /><br />خاطر موری میازار و دلی غمگین مساز<br />از جفا بیزار و چون طفلان بی آزار باش<br /><br />این همه نیک است اما این دل پر آرزو<br />گویدم: هر چند آسان نیست در پیکار باش<br /><br />"در میان قعر دریا تخته بندم کرده ای<br />باز می گویی که دامن تر مکن هشیار باش"<br /><br />شِکوه اینسان از جبیب " الهام" شایان تو نیست<br />دم ز عشق ار می زنی، کم گوی و عاشق وار باش<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب فرهمند مقبلین (الهام)</span></strong> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><span style="font-size:85%;">منبع: پیام بهائی شماره 284 ص 7</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-4349718241105721437?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-48569044585536437202008-07-17T12:32:00.001+04:302008-07-19T23:41:42.920+04:30<div dir="rtl" align="justify"><strong>نشان آشنا<br /></strong><br />روزی آخر دامن غصن بهاء خواهم گرفت<br />دردمند هجرم و از وی دوا خواهم گرفت<br /><br />یا مرا این درد بی درمان ز پا خواهد فکند<br />یا که از انفاسِ مولایم شفا خواهم گرفت<br /><br />یا ز خود بیگانه خواهم گشت چون دیوانگان<br />یا ز هشیاران نشان آشنا خواهم گرفت<br /><br />او ز کار بستهء من عقده ها خواهد گشود<br />من ز خاک درگهِ او بوسه ها خواهم گرفت<br /><br />تیشه ها بر ریشهء جنگ و جدل خواهم نواخت<br />بهره ها از شاخهء صلح و صفا خواهم گرفت<br /><br />تا کنم جلب رضا از ساقی بزم الست<br />در صف مستان به کف، جام بلا خواهم گرفت<br /><br />بال و پر خواهم زد و زین خاکدان خواهم پرید<br />آشیان بر سدرهء باغ بقا خواهم گرفت<br /><br />فاضلا در راه وصلش آنچنانم بی قرار<br />کاندر این ره سبقت از باد صبا خواهم گرفت<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب فاضل نیکونژاد</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-4856904458553643720?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-34094765812003865962008-07-17T12:27:00.001+04:302008-07-17T12:32:31.035+04:30<div dir="rtl" align="right"><strong>مرز جدایی</strong><br /><br />ایستادم لب مرز<br />و تماشا کردم<br />گریهء مرز جدائی ها را<br /><br /> <br /><br />چهرهء پاک زمین<br />سخت غمناک و حزین<br /><br /> </div><div dir="rtl" align="right"><br />همه مأمور جدائی شده اند<br />دیده بانی و یکی برج بلند<br />سیم ها بر سر سیم<br />نرده ها کهنه و افتاده به خاک<br />سیم ها لخت و فقیر<br />سیم ها خسته و پیر<br />پایه ها زیر فشار، و شده از جان سیر<br />پایه ای خم شده است<br />که تحمل بکند پیکر سیم<br />سیم ها پر خس و خار<br />و شیاری به سر و صورت خاک<br />و خطوطی مبهم<br />همه در کار جدائی ساعی!<br /><br /> <br /><br />بچه های لب مرز<br />دلشان غمگین است<br />قلبشان خونین است<br />پای این خط سیاه<br />روحشان هست سفید<br />به سفیدی صفای دم صبح<br />چه کسی باعث این حزن و جدائی شده است؟<br /><br /> <br /><br />یک وطن بود جهان<br />و خدا خلق نمود<br />عالمی عاری از مرز و حصار<br />خاطر آدم و حوّا نه پریشان نه غمین<br />و نه بیگانگی و فتنه و کین<br />کشور خارجی و پرچم بیگانه نبود<br />ما نبودیم جدا روز نخست<br />یک وطن بود جهان<br /><br /> <br /><br />مرزها را چه کسی ساخته است؟<br />چه کسی عامل این تفرقه است؟<br />آی، ای بیخبران<br />آی، ای فتنه گران<br />ای که تاریخ سیاه است چو رنگ دلتان<br /><br /> <br /><br />شرمتان باد از این مرز و حصار<br />مرزها را بزدائید ز خاک<br />مرز زائیدهء فکر بشر است<br />مرزها ننگ بشر<br />قلبهای همه آزاده دلان بی مرز است<br /><br /> <br /><br />یک وطن بود جهان<br />ولی افسوس که با دست بشر<br />خط بیگانگی و مرز عناد<br />شده ترسیم بر این صفحهء خاک<br />و به صدها پاره<br />پاره کردند تن پاک زمین<br />و زمین سخت غمین<br /><br /> <br /><br />مرزها ناامن اند<br />آتش مکر و ریا<br />شعلهء بغض و عناد<br />عاقبت خواهد سوخت<br />پیکر عالم را<br />بشریت به کجا خواهد رفت؟<br /><br /> <br /><br />آرزوی بشر خستهء قرن<br />آرزوی بشر درمانده<br />آرزوی بشر خونین دل<br />آرزوی بشر پای به گِل<br />زندگی در وطنی بی مرز است<br />آرزویش چه خوش و شیرین است<br />اتحاد همهء اهل جهان<br />وحدت فکر و روان<br />وحدت خط و زبان<br />وحدت عالم انسانی و کلّ ادیان<br />عصر بی مرزی و صلح<br />فصل بیداری جان<br /><br /> <br /><br />آفرینش هرگز<br />در دل دفتر خویش<br />واژهء "مرز" و "جدائی" ننوشت<br />و کتاب هستی<br />لفظ "بیگانه" نداشت<br />و نبود<br />پرچم سرخ و کبود<br /><br /> <br /><br />در لغت نامهء عالم هرگز<br />بحثی از فعل "جدا کردن" نیست<br />و یقین است که این عالم خاک<br />یک وطن خواهد شد<br />و به یاری بلوغ عالم<br />خطِ بد رنگ جدایی ها را<br />از سر رو روی زمین پاک کنیم<br />مرز، توهین به مقام بشر است<br />مرز را باز کنیم<br />تا نباشد به جهان<br />پدر از مادر و فرزند، جدا<br />و مبادا هرگز<br />که بگویند به ما<br />بچه های لب مرز<br />دلشان غمگین است<br />دلشان غمگین است<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب منصور نبیلی</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-3409476581200386596?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-55544844978787949452008-07-16T10:18:00.001+04:302008-07-16T10:21:11.391+04:30<div dir="rtl" align="justify"><strong>شمع افروخته<br /></strong><br />ای ملائک بگشائید درِ معبد عشق<br />که ز غمخانهء خاک<br />سوی عرش و افلاک<br />شایقی آمده است<br />صادقی آمده است<br />عاشقی آمده است<br />درب را بگشائید<br />که به باغ ملکوت<br />سَروِ افراخته ای آمده است<br />سر و جان باخته ای آمده است<br />خسته و سوخته ای آمده است<br />خویش نفروخته ای آمده است<br />زائر چشم به در دوخته ای آمده است<br /><br /><br /><br />درب را بگشائید<br />بیخود و مدهوش است<br />ساکت و خاموش است<br />او سراپا گوش است<br />پشت در منتظر است<br />از دیاری دگر است<br />چشم او سوی در است<br />فرصتی نیست دگر<br />می زند حلقه به در<br />تا که در باز شود<br />عشق آغاز شود<br />عرفِ یاری بوید<br />با تضرع گوید:<br />مهربانا، پاکا<br />از توام من و به تو آمده ام<br /><br /><br /><br />درب را بگشائید<br />عاشقی صادق و پاک<br />گشته آزاد ز خاک<br />پَر زده در افلاک<br />اشکبار آمده است<br />خاکسار آمده است<br />سوی یار آمده است<br />خسته از بیدار است<br />سینه اش فریاد است<br />از قفس آزاد است<br />یاد او در یاد است<br />عشق را بنیاد است<br />عاشقی فرهاد است<br /><br /><br /><br />درب را بگشائید<br />که بسی در زده است<br />از قفس پَر زده است<br />پشت پا بر سر و همسر زده است<br />تا به درگاه خدا سر زده است<br />آمد از وادی حیرت به فراز<br />روح او در پرواز<br />هست در راز و نیاز<br />باز می گوید باز<br />با خدایش به نماز:<br />مهربان معبودا<br />ملکا مقصودا<br />از توام من و به تو آمده ام<br /><br /><br /><br />درب را بگشائید<br />ای ملائک به شما می گویم<br />بشنوید این سخنم<br />فارغ از خویشتنم<br />کوی محبوب مراد و وطنم<br />جان شد آزاد و فدا گشته تنم<br />شده گلگون بدنم<br />غرق خون پیرهنم<br />عاقبت پیرهنم شد کفنم<br /><br /><br /><br />ای ملائک بگشائید درش<br />سوخته بال و پرش<br />داده او جان و سرش<br />تا توانید به اعزاز گشائید درش<br />قلب او از ستمی چاک شده<br />پیکرش در بغل خاک شده<br />روح فرهاد بر افلاک شده<br />خورده جامی ز رحیق مختوم<br />دل آزادۀ او پاک شده<br /><br /><br />درب را بگشائید<br />عاشقی آمده و بی پرواست<br />دل فرهاد ولی بس شیداست<br />اُسوه و قدوهء ایثار و صفا ست<br />عهد نشکسته و از شهر وفاست<br />در گل و باغ نشانش پیداست<br />بلبل عشق و وفا در غوغاست<br />عارفی آمده از کشور دوست<br />تار و پودش ز خداو از اوست<br />او سفیریست ز سر منزل جان باختگان<br />او بشیری ز بلندای سر افراختگان<br />او فروغیست ز رخسارۀ افروختگان<br />او نشانی ز لهیب دل و دلسوختگان<br />او ننالیده و خاموش چو لب دوختگان<br />امتحان داده و گشته است از آموختگان<br />"روفیا" نالهء تو فریاد است<br />شکر کن شکر که او آزاد است<br />تا خدا هست و جهان بنیاد است<br />قصه و خاطره اش در یاد است<br />یادگارش پسری دلشاد است<br />او "بشیر" است که خود "فرهاد" است<br /><br /><br /><br />آشیان سوخته از داغ جفا<br />جوجه ای مانده و مرغی تنها<br />روفیا مانده ز فرهاد جدا<br />شب به رویای بشیر این آوا:<br />پسرم شام سیه گشت سپید<br />همسرم فجر مظفر بدمید<br />تو به پا خیز به صد شوق و امید<br />صبح آزاده دلان گشته پدید<br />می دهد نغمۀ فرهاد و نوید<br />که غم و غصه به آخر برسید<br />پسرم چون دل من خنده بزن<br />عشق محبوب مراد تو و من<br />فضل یار آمد و بر دشت و دمن<br />گل ببار آمده خرمن خرمن<br /><br /><br /><br />عشق از چشمهء عمرش جوشید<br />خوش درخشید چو ماه و خورشید<br />فضل حق شامل و شد خلق جدید<br />به سراپردهء توحید رسید<br />آری آوای صدایش با ماست<br />عشق و شوریدگی او اینجاست<br />ای پرستو که سفر کردی زود<br />همه جا چشم دلم سوی تو بود<br />آسمان دل من گشته کبود<br />چشمهء اشک روان است چو رود<br />درج تاریخ و حیات عالم<br />همه اش از اثر خون تو هست<br />عشق و فرزانگی و آزادی<br />منبعث از دل مجنون تو هست<br />آری آوای صدایت با ماست<br />عشق و شوریدگی تو اینجاست<br /><br /><br /><br />ای ملائک بگشائید در معبد عشق<br />پشت در زمزمه است<br />عاشقی می خواند:<br />مهربانا، پاکا<br />راسخم بر پیمان<br />داده ام من سر و جان<br />با رضای تو شود<br />درد جانم درمان<br /><br /><br /><br />درب را بگشائید<br />کز لبانی خاموش<br />می رسد باز به گوش<br />این مناجات و سروش:<br />مهربان معبودا<br />ملکا مقصودا<br />با دلی پُر ز نیاز<br />می نمایم پرواز<br />سویت ای خالق راز<br />تا بگویم به تو باز<br />که وجودم همه توست<br />تار و پودم همه توست<br />من سرشتم از توست<br />سرنوشتم از توست<br />از توام خالق یکتا از تو<br />از توام من و به تو آمده ام.<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب منصور نبیلی</span></strong><br /><br />توضیح:<br />این شعر توسط جناب نبیلی برای شهادت دکتر فرهاد اصدقی سروده شده است. روحشان در ملکوت اعلی شاد.<br /><br />توضیح برخی اسامی مذکور در شعر:<br />"روفیا" و "بشیر"، همسر و پسر جناب دکتر اصدقی ("فرهاد") می باشند. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-5554484497878794945?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-32722347369268177562008-07-15T23:04:00.000+04:302008-07-16T11:05:54.846+04:30<div dir="rtl" align="right"><strong>مِهر</strong><br /><br />...گفت:<br />از آشنایی شروع شد<br />به دوستی رسید<br />با گذشت زمان، مِهر آمد<br />آن مهر افزونتر شد<br />و هر روزی که می گذرد<br />فزونی یابد<br />و خدایی تر شود.<br /><br />...گفتم:<br />مرا هم درس این مهرورزی بیاموز<br /><br />...گفت:<br />مهر هم چون هر شاخه ای<br />تر و تازه<br />نهالی است که<br />با گرمی و روشنایی آفتاب محبت<br />و آب دوستی و الفت<br />سرشارتر و شاداب تر گردد<br /><br />اگر از آن بوتهء زیبا<br />گلهای تازه و تر خواهی<br />و بار و ثمر جویی<br />دل بدو دار<br />و از نوازشش دریغ مدار...<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب دکتر جلیل محمودی<br /></span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-3272234736926817756?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-23973982140387081612008-07-15T21:14:00.000+04:302008-07-15T21:16:10.855+04:30<div dir="rtl" align="justify"><strong>مناجات </strong></div><div dir="rtl" align="justify"><br />مهربانا، من که دل زآهن ندارم<br />زخم کمتر زن، به تن جوشن ندارم<br /><br />سبزهء نوخیزِ گلزار تو بودم<br />نوبهارا طاقت بهمن ندارم<br /><br />گو بر این مرغ چمن، عیبم نگیرد<br />گر خموشم، راه در گلشن ندارم<br /><br />عهد بستی، زودتر عهدت وفا کن<br />گر تو داری صبر، دیگر من ندارم<br /><br />تا به کی در گلشنِ امیدواران<br />گُل ندارم، لاله و سوسن ندارم؟<br /><br />تا به کی در آسمان آرزوها<br />اختری در شامِ قیر آگن ندارم؟<br /><br />یا شبِ بختِ مرا نورِ سحر نیست<br />یا دگر من دیدهء روشن ندارم<br /><br />چند نالم، چند گریَم، چند زارم؟<br />تا تو دارم شکوه و شیون ندارم<br /><br />تا تو دارم حِرزِ جانِ خویش هرگز<br />بیم از نیرنگِ اهریمن ندارم<br /><br />قصه از بی مهریِ دوران نگویم<br />غم ز طعنِ دوست و دشمن ندارم<br /><br />غمگسارا لطف کن آغوش وا کن<br />من به جز آغوش تو مأمن ندارم<br /><br />شعر از <span style="color:#333399;"><strong>جناب هوشمند فتح اعظم</strong></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-2397398214038708161?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-77485135672468642002008-07-15T00:07:00.001+04:302008-07-19T23:42:48.354+04:30<div dir="rtl" align="justify"><strong>آلوده در گل</strong><br /><br />مرغکی دیدم به ره منقار در گِل کرده است<br />بال و پر آغشته در گِل، کار مشکل کرده است<br />آنچنان جویای دانه گشته اندر قعر خاک<br />عادت پرواز، گویا حذف و باطل کرده است<br /><br />با چنان حرص و ولع در خاک و گِل رفته فرو<br />جستجوی دانه وی را سخت غافل کرده است<br />آن سبکبالی که در پرواز بودی بی نظیر<br />در مغاک خاک، چون خفاش منزل کرده است<br /><br />چون نگاهم با نگاه مرغک آمد همزمان<br />با تاثّر گفت آری لانه در گِل کرده است<br />گفتمش در خاک ماندن سیرت مرغان نبود<br />گفت جانا عشق دانه عقل زائل کرده است<br /><br />دست و پایم رفته اندر دام و افتاده به بند<br />حرص و آزم این چنین نادان و جاهل کرده است<br />آری این مرغ وجود آدمی را کن نظر<br />همچو آن مرغک اسیر و پای در گل کرده است<br /><br />جانت اندر آسمان ها عاشق پرواز بود<br />گو چگونه عشق دانه رخنه در گِل کرده است<br />خود مَلِک بودی و فردوس برین جای تو بود<br />گو چرا دامن به گِل پا در سلاسل کرده است<br /><br />گر تعلق را گذاری وارهی از آب و خاک<br />بینی آنگه تا که حق، الطاف شامل کرده است<br />پای در گِل غرقه اندر شهوت دنیای دون<br />جان پاکت را چنین بی نور و آفل کرده است<br /><br />بگسل از پا بند شهوت، شو رها از آب و خاک<br />دانه چون دام است کاینسان عقل زائل کرده است<br />هان بدان وارستگی از این جهان آزادگی است<br />مرغ آزاده کجا آهنگِ سافل کرده است<br /><br />گر کنی پرواز تا اعلی مقام عاشقان<br />می شوی آگه که حق حل مسائل کرده است<br />قلبها گردد تجلی گاهِ ذاتِ کبریا<br />جانت اندر قرب حق کسب فضائل کرده است<br /><br />جابری گر دست و پا در آب و گِل آلوده شد<br />خود به از مرغک نه ای، کاو لانه در گِل کرده است!<br /><br />شعر از <span style="color:#333399;"><strong>جناب جابری</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-7748513567246864200?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-84810834896439296182008-07-14T23:52:00.002+04:302008-07-14T23:59:20.325+04:30<div dir="rtl" align="right"><strong>دُرد صفا</strong><br /><br />آن کس که بدین دیار فنا چشم وفا کرد<br />او خانۀ خود بر گذر سیل بنا کرد<br /><br />صیاد اجل در طلب صید و ندانست<br />آن آهوی بیچاره که در بیشه چرا کرد<br /><br />آوای وجود تو در این گنبد دوّار<br />یک چند همان کرد که در کوه صدا کرد<br /><br />ار برف اَمَل طفل خیال آدمکی ساخت<br />خورشید زمان زود ورا بی سر و پا کرد<br /><br />اندیشه چه دارد دل آن عاشق سرمست؟<br />کاین چاه فنا را ره ایوان بقا کرد<br /><br />مرغ دیوانه ز هر بند رها ساخت<br />دست طلب خویش به دامان بها کرد<br /><br />از روی مهش آنچه جفا دید وفا جست<br />از جام میش درد چو نوشید صفا کرد<br /><br />از هجر مکن ناله چو معشوق طبیب است<br />چون درد عطا کرد لطف دوا کرد </div><div dir="rtl" align="right"><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب هوشمند فتح اعظم</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-8481083489643929618?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-2826347326502943242008-07-13T14:27:00.005+04:302008-07-13T16:44:19.736+04:30<div dir="rtl" align="justify"><strong>باخته جان به ولايش همه شاهد باشيد</strong><br /><br />باخته جان به ولايش همه شاهد باشيد<br />ايستاده به وفايش همه شاهد باشيد<br /><br />روز اول که رسيدم به مقام ازلی<br />محو بنموده سوايش همه شاهد باشيد<br /><br />دورها کو زده اين چرخ مدوّر در چين<br />ايستادم به وفايش همه شاهد باشيد<br /><br />نيست مقصود مرا غير رضائش باالله<br />آمدم عين رضايش همه شاهد باشيد<br /><br />قرة العين نگر با نظر پاک صفا<br />کيست منظور بهايش همه شاهد باشيد<br /><br />خواهم از فضل خداوندی قيوم قديم<br />ريزدم خون به بهايش همه شاهد باشيد </div><div dir="rtl" align="justify"><br /></div><div dir="rtl" align="justify">شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب طاهره</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-282634732650294324?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-3761748954172439792008-07-12T20:14:00.008+04:302008-07-16T07:00:24.738+04:30<div dir="rtl" align="justify"><strong>جوانی چه آورد پيری چه برد</strong></div><div dir="rtl" align="justify"></div><div dir="rtl" align="justify"></div><div dir="rtl" align="justify"><strong></strong></div><div dir="rtl" align="justify"><strong></strong></div><div dir="rtl" align="justify"><strong></strong></div><div dir="rtl" align="justify"></div><div dir="rtl" align="justify"></div><div dir="rtl" align="justify"><strong></strong></div><div dir="rtl" align="justify"></div><div dir="rtl" align="justify"><br />جوانی چه آورد پيری چه برد<br />بُتِ خوردسال ومی سال خورد<br /><br />بت خوردسالی که يک جلوه اش<br />ببرد از دل انديشه خواب و خورد<br /><br />می سال خوردی که يک قطره اش،<br />نخورد آنکه مُرد و نمُرد آنکه خورد<br /><br />ز يک خم دهد ساقی روزگار<br />ترا صاف صاف و مرا درُد درُد<br /><br />هزاران اسيرويند و يکی<br />غبار علائق ز قلبش سترد<br /><br />نه بازی است رفتن به ميدان عشق<br />که از صد هزاران يکی پا فشرد<br /><br />ز طوطی دعا دعوی از مدعی است<br />ببينيم تا گوی ميدان که بُرد </div><div dir="rtl" align="justify"><br /></div><div dir="rtl" align="justify"></div><div dir="rtl" align="justify"></div><div dir="rtl" align="justify"><span style="color:#333399;"><span style="color:#000000;">شعر از</span> <strong>جناب طاهره</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-376174895417243979?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-38830335337021792742008-07-08T13:03:00.001+04:302008-07-19T23:43:16.652+04:30<strong>آتش عشق</strong><br /><br />گر بسوزند دو صد بار ز پا تا به سرم<br />به تو مشغول چنانم که ز خود بی خبرم<br /><br />دیده برداشتن از روی توام ممکن نیست<br />بی جمالت چه کنم نور ندارد بصرم<br /><br />ای مسیحای دلِ مردۀ مجروح دلان<br />زنده فرما تو به انفاس نسیم سحرم<br /><br />نائی عشق ندانم چه نوائی در من<br />می نوازد که من از پردۀ هستی به درم<br /><br />همچو پروانه ز شوق رُخت ای شمع مراد<br />آتش عشق همی می جهد از بال و پَرم<br /><br />چشم پُر ناز تو از هر مژه، ای مونس دل<br />می زند دم به دم اندر رگ جان، نیشترم<br /><br />سر و جان لایق خاک قدمت نیست ولی<br />ز سر کوی تو من سر ز خجالت نبرم<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب محمدعلی سلمانی</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-3883033533702179274?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-33714352903280475842008-07-07T13:00:00.000+04:302008-07-10T13:03:02.839+04:30<div align="justify"><strong>اشعار جناب نعیم: جز به دین...</strong><br /><br />جز به دین تربیت نگشت صغیر<br />جز به دین تسلیت نیافت کبیر<br /><br />جز به دین نیست دفع بخل غنی<br />جز به دین نیست رفع رنج فقیر<br /><br />جز به دین متّقی نگشت جوان<br />جز به دین مطمئن نیامد پیر<br /><br />جز به دین نبود اتحاد عقول<br />جز به دین نبود اتفاق ضمیر<br /><br />جز به دین طبع کج نگردد راست<br />جز به دین نفس دون نگردد سیر<br /><br />جز به دین مال نیست جز خسران<br />جز به دین علم نیست جز تزویر<br /><br />جز به دین خاطری نشد روشن<br />جز به دین ملتی نگشت منیر<br /><br />اوست فخر وضیع و ذلّ شریف<br />اوست صبر اسیر و رحم امیر<br /><br />گرچه مائیم در جهان بانی<br />دین به ما می کند جهانبانی<br /><br />شعر از <span style="color:#333399;"><strong>جناب نعیم</strong></span><br /><br />(استدلالیه منظوم جناب نعیم، بند بیست و هفتم)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-3371435290328047584?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-63364195306883572862008-07-07T11:43:00.003+04:302008-07-10T13:00:46.999+04:30<div align="justify"><strong>اشعار جناب نعیم: مرد یک خاک و طفل یک وطنیم</strong><br /><br />گر مسلمان و گبر و بودائیم<br />گر یهود و هنود و ترسائیم<br /><br />گر ز روس و پروس و روم و حبش<br />ز انگلیسیم یا فرانسائیم<br /><br />گر ز امریک و گر ز افریکیم<br />ز آسیا یا که از اروپائیم<br /><br />مرد یک خاک و طفل یک وطنیم<br />خلق یک شهر و اهل یک جائیم<br /><br />گر سفیدیم و زرد و سرخ و سیاه<br />چار طبع وجود یکتائیم<br /><br />همه این اسم های رنگارنگ<br />خوش بشوئید یک مسمّائیم<br /><br />این همه حدّ و سد چرا سازیم<br />ما که چادر نشین به صحرائیم<br /><br />جنگ ادیان خراب کرد جهان<br />ما کنون صلح جوی دنیائیم<br /><br />این جهان مبتلا به رنج و عناست<br />چاره اش منحصر به دین بهاست<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب نعیم<br /></span></strong></div><div align="justify"><span style="color:#333399;"><span style="color:#000000;">(استدلالیه منظوم جناب نعیم، بند هشتم)</span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-6336419530688357286?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-48688565319771422342008-07-07T11:32:00.006+04:302008-07-10T13:00:20.929+04:30<strong>اشعار جناب نعیم: ايّهاالنّـاس مـا همـه بشـريم</strong><br /><br />ايّهاالنّـاس مـا همـه بشـريم<br />بنـده يـك خــدای داد گـريـم<br /><br />خـواهـران و بـرداران هميـم<br />چون ز يك مادر و ز يـك پدريم<br /><br />ما به يك صورت و به يك هيئت<br />همه از يك تـن و ز يك گهريـم<br /><br />متـخـلّق بـاحـسن الأخـلاق<br />متـصّــور بـاحسـن الصّــوريـم<br /><br />هيـچ درّنده نـوع خود نـدرد<br />ما چـرا نـوع خويشـتن بدريـم<br /><br />مدّتی رنـج دشـمني برديـم<br />حـاليا عيـش دوسـتی ببـريـم<br /><br />همـه دانـا درون خانـه تنگ<br />از چـه رو دشـمنان يكدگريم<br /><br />همــه دانيـم بـار يک داريـم<br />گـر فريب ستمگـران نخـوريم<br /><br />می زنـد صاحـب جهان فريـاد<br />بستگان رسـته بنـدگـان آزاد<br /><br />شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب نعیم<br /></span></strong><br /><span style="color:#333399;"><span style="color:#000000;">(استدلالیه منظوم جناب نعیم، بند هفتم)</span><br /></span><span style="color:#333399;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-4868856531977142234?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-20346822392838030772008-07-06T00:05:00.002+04:302008-07-06T00:11:46.129+04:30<div dir="rtl" align="justify"><strong>طاهره<br /></strong><br />یکی از ستارگان تابناک جامعه زنان ایران، بانویی به نام طاهره بود. امّ سلمه متولد به سال 1233 هجری قمری، دختر ملا صالح مجتهد قزوینی و برادر زاده ملا تقی امام جمعه قزوین بود. او از کودکی تحت تعلیم علوم ادبی و دینی قرار گرفت و چنان پیشرفتی نمود که در سنین جوانی به درجه اجتهاد نائل شد. نطق فصیح و کلام شیوای او بسیاری از زنان و حتی مردان را مفتون کمالات و دانش و بینش خود می کرد. او که در زمره پیروان شیخ احمد احسائی و سید کاظم رشتی در آمده بود از جانب ایشان به لقب قرة العین ملقب شد. قرة العین پس از درگذشت سید کاظم رشتی و ظهور حضرت باب در شیراز از مومنین اولیه ایشان شد. عشق و جذب این بانو به دیانت جدید چنان بود که از همان آغاز به تبلیغ و انتشار پیام آسمانی پرداخت و در این راه آزارهای بی شمار از جانب خانواده و اطرافیانش متحمل گشت به طوری که مجبور به ترک خانه و کاشانه خویش گشت.<br /><br />او که پس از گرویدن به دیانت بابی، به لقب طاهره ملقب گشته بود، بی شک نخستین پیشرو احقاق حقوق زنان و مبارز خستگی ناپذیر ثبات بر عقیده و ایمان به شمار می رود. او نخستین زنی بود که در دوران تیره و تار از تعصب و کوردلی سلسله قاجار، نقاب از چهره برداشت و از پس پرده و حجاب بیرون آمد و به نطق و بیان و استدلال پرداخت. او که زنی فرزانه، دانشمند و فقیه بود، با استقامت و رشادت تمام بر تبلیغ و انتشار اعتقاداتش قیام کرد و نشان داد که عصر جدیدی آغاز گشته و زنان باید از حجاب غفلت و نادانی بیرون آیند و با کسب علم و دانش و عرفان، وارد جمیع عرصه های اجتماعی شوند.<br /><br />عاقبت عناد و مخالفت های عمویش ملا تقی سبب شد که ایشان دستگیر و زندانی شوند، ناصرالدین شاه که آوازۀ این بانوی رشید را شنیده بود در نامه ای به او نوشت که اگر او دست از دیانت بابی بردارد و مسلمان شود او را به دربار خود برده و ملکه خواهد کرد، جناب طاهره در پاسخ به نامه شاه چند بیت سرود:<br /><br />تو که غافل از می و شاهدی پی مرد عابد و زاهدی<br />چه کنم که کافر جاحدی ز خلوص نیت اصفیا<br /><br />تو و ملک و جاه سکندری من و رسم و راه قلندری<br />اگر آن نکوست تو در خوری وگر این بد است مرا سزا<br /><br />به مراد زلف معلقی پی اسب و زین مفرقی<br />همه عمر منکر مطلقی ز فقیر فارغ بینوا<br /><br />بگذر ز منزل ما و من بگزین به ملک فنا وطن<br />فاذا فعلت به مثل ذافلقه بلغت بماتشا<br /><br />شاه با خواندن این ابیات بسیار ناراحت می شود ولی سکوت می کند. درباریان که می ترسند طاهره به دربار راه یابد و شاه را به دیانت بابی دعوت کند در خفا دستور قتل وی را می دهند. چند نفر از متعصبین کوردل، شبانه طاهره را به باغی برده و او را به قتل می رسانند و پیکر او را سوزانده، به درون چاهی می اندازند و به این ترتیب این بانوی فرزانه را به شهادت می رسانند.<br /><br />طاهره شخصیتی چند بعدی و بی نظیر است به طوری که برای تشریح مقام، موقعیت، فعالیت ها و آثار او باید کتابها نوشت ولی متاسفانه به دلیل اعتقادات دینی او، شخصیت و آثارش در تاریخ ایران مسکوت نگاه داشته شده است. با این حال تنها به ذکر این مورد بسنده می کنیم که طاهره جدا از شخصیت دینی و انقلابیش، دارای طبعی لطیف بوده و در کنار نگاشتن کتب و رسالات بی شمار در باب عرفان، استدلال و ادلّه و براهین ظهور دیانت جدید، شاعری شیرین سخن بوده و اشعار زیبا و مشهوری نیز به زبان فارسی و عربی از ایشان به یادگار مانده است.<br /><br />در ره عشقت ای صنم شیفته بلا منم<br />چند مغایرت کنی با غمت آشنا منم<br /><br />پرده به روی بسته ای زلف به هم شکسته ای<br />از همه خلق رسته ای از همگان جدا منم<br /><br />نور توئی تتق توئی ماه توئی افق توئی<br />خوان مرا قنق توئی شاخه هندوا منم<br /><br />شیر توئی شکر توئی شاخه توئی ثمر توئی<br />شمس توئی قمر توئی ذره منم هبا منم<br /><br />نخل توئی رطب توئی لعبت نوش لب توئی<br />خواجه با ادب توئی بنده بی حیا منم<br /><br />کعبه توئی صنم توئی دیر توئی حرم توئی<br />دلبر محترم توئی عاشق بینوا منم<br /><br />من زیم تو نیم هم نی ز کم و ز پیش هم<br />چون به تو متصل شدم بی حد و انتها منم<br /><br />شاهد شوخ دلبرا گفت به سوی من بیا<br />رسته ز کبر و از ریا مظهر کبریا منم<br /><br />طاهره خاکپای تو مست لقای تو<br />منتظر عطای تو معترف خطا منم<br /><br />*****<br />برگرفته از:<br />کتاب طاهره قرة العین (تألیف حسام نقبائی)<br />کتاب حضرت طاهره (تألیف نصرت الله محمد حسینی)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-2034682239283803077?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-83466913297196493902008-07-05T00:23:00.003+04:302008-07-06T00:13:20.091+04:30<strong>اشعار جناب طاهره: گر به تو افتدم نظر...</strong><br /><br />گر به تو افتدم نظر چهره به چهره رو به رو<br />شرح دهم غم تو را نکته به نکته مو به مو<br /><br />از پی ديدن رخت همچو صبا فتاده ام<br />خانه به خانه در به در، کوُچه به کوچه کو به کو<br /><br />مي رود از فراق تو خون دل از دو ديده ام<br />دجله به دجله يم به يم، چشمه به چشمه جو به جو<br /><br />دور دهان تنگ تو عارض عنبرين خطت<br />غنچه به غنچه گل به گل، لاله به لاله بو به بو<br /><br />ابرو و چشم و خال تو صيد نموده مرغ دل<br />طبع به طبع دل به دل، مهر به مهر و خو به خو<br /><br />مهر تو را دل حزين بافته بر قماش جان<br />رشته به رشته نخ به نخ، تار به تار پو به پو<br /><br />در دل خويش طاهره گشت و نديد جز تو را<br />صفحه به صفحه لا به لا، پرده به پرده تو به تو<br /><br />شعر از <span style="color:#333399;"><strong>جناب طاهره</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-8346691329719649390?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-68873763534427459522008-07-04T20:07:00.002+04:302008-07-15T00:02:20.343+04:30<div dir="rtl" align="right"><strong>زمانه</strong><br /><br />زمانه بر سر جنگ است یا بها مددی<br />مدد به غیر تو ننگ است یا بها مددی<br /><br />تو کار ساز جهانی به یک اشارۀ چشم<br />به کار ما چه درنگ است یا بها مددی<br /><br />دل شکستۀ ما در فراق حضرت دوست<br />حدیث شیشه و سنگ است یا بها مددی<br /><br />دریغ و درد که چون جام وصل خالی ماند<br />به کام شهد، شرنگ است یا بها مددی<br /><br />کجاست عالم بی رنگ و مُلک استغنا<br />که این جهان همه رنگ است یا بها مددی<br /><br />مگر عنایت تو دستگیر ما گردد<br />که پای قافله لنگ است یا بها مددی<br /><br /><br />شعر از <span style="color:#333399;"><strong>جناب هوشمند فتح اعظم<br /></strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-6887376353442745952?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9144241783692334912.post-3013828130894952602008-07-04T18:28:00.003+04:302008-07-15T00:05:54.631+04:30<p dir="rtl" align="justify"><strong>نشئۀ عشق<br /></strong><br />در سینه ام ای دوست ندانم چه شراری است<br />وین آتش سوزنده در این دل به چه کاری است<br /><br />امسال هم از دفتر ایام ورق خورد<br />تا سال دگر چرخ و فلک بر چه مداری است!<br /><br />شش دَر شده در نردِ قَدَر این دل مسکین<br />تا تاس قضا با دل ما در چه قماری است<br /><br />در هجرم اگر صبر نباشد عجبی نیست<br />پر بستۀ در دام بلا را چه قراری است<br /><br />گه شوق سفر دارم و دیدار عزیزان<br />گه معتقدم ماندنم اولی ز فراری است<br /><br />چون جلوۀ معشوق دل از کف بربوده است<br />دیگر چه غم از سختی و از رنج و مراری است<br /><br />آن را که سر از پا نشناسد به ره دوست<br />در عرصۀ میدان وفا یکّه سواری است<br /><br />اندر طرق عشق، نشیب است و فراز است<br />کاندر پی ایام شتا فصل بهاری است<br /><br />در کعبه و بتخانه و در دیر و خرابات<br />گر نشئۀ عشقی همه جا مست و خماری است<br /><br />در روضۀ قلبت چو گل عشق نشاندی<br />با بلبل حبّت همه جا قول و قراری است<br /><br />گر زاهد سالوس ره کعبه بپوید<br />ما را دل آئینۀ بی گرد و غباری است<br /><br />در عشق مزن لاف که در بوتۀ ایام<br />آن زر بدرخشید که دارای عیاری است<br /><br />اندر ره معشوق ترا کبر، حجاب است<br />مغرور نشد هر که به دل طالب یاری است<br /><br />آن گونه بشر در پی مالی و جلالی است<br />یا در پی مَه پیکری و زلف نگاری است<br /><br />کامروز چه در مسجد و در دیر و خرابات<br />گر نغمۀ حقی شنوی از دل تاری است<br /><br />گر عاقلی آوارۀ صحرای جنون شو<br />کانجاست که معشوق پی صید و شکاری است<br /><br />ما محتجبیم از عمل خویش «ستوده»<br />تا لطف خدا در این ره به چه کاری است<br /></p><p dir="rtl" align="justify">شعر از <strong><span style="color:#333399;">جناب عطاءالله ستوده نیا</span></strong><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9144241783692334912-301382813089495260?l=bahaipoems.blogspot.com' alt='' /></div>'آوای دوست'http://www.blogger.com/profile/02968416527107960634noreply@blogger.com0